blogtasan

1. First name?

beverly

2. Were you named after anyone? A place…

beverly

hills sa

US

. Kapatid ko,

columbia

naman. Tatay ko maka-kano e.

3. Do you wish on stars? oo

4. When did you last cry? Hahaha nung weekend ka-chat ko joji. Told him things that make me worry

5. Do you like your handwriting? no

6. What is your favorite lunch meal? Kanin saka sinigang na baboy yung maasim na maasim

7. When is your birth date? > dec 10, 1979

8. What is your most embarrassing moment? Nautot ako. Ang lakas! e ang katabi ko makakasama ko sa isang writers workshop ng dalawang linggo. Putcha.

10. Do you have a journal? Oo. Isa sa computer, isa, notebook.

11. Do you use sarcasm a lot? Oo. Strength ko yata to. Nagagawa ko pang katatawa.

12. What are your nicknames? Bebang (friends ko),bang (best friend ko) bebs (pamilya)

14. Do you untie your shoes when you take them off? no

15. Do you think that you are strong? Nagi-istrong-istrongan

16. What is your favorite ice cream flavor? cookies and cream!!!! Kahit sa zagu yum yum

17. Shoe size? 8

18. Red or pink? Pink. Mula nang mamatay ang erpats ko, iniwasan ko na ang magpula.

19. What is your least favorite thing about yourself? Pag nagagalit, naninigaw anytime, anywhere, kahit sinong kaharap

20. What do you miss most? Kumain ng chips habang nagbabasa buong araw mag-isa sa bahay

21 Do you want everyone you send this to, to send it back? Kinopya ko lang to pano yan?

22. What color pants and shoes are you wearing now? Wala akong shoes at hindi ako nakapants

23. Are you listening to your favorite music right now? > no

24. What was the last thing you ate? French fries KFC

25. If you were a crayon, what color would you be? Sunflower yellow

26. What is the weather like right now? rainy

27. Last person you talked to on the phone? Abi ng ccci

28. The first thing you notice about the opposite sex? Tahimik kesa sa girls

29. Do you like the person who sent this to you? Kinopya ko nga lang to pano yan?

30. Favorite Drink? Buko juice

31. Favorite Sport? Pwde ba scrabble? Takbo as in sprint

32. Favorite Colors? Light blue parang langit, yellow,

33. Eye Color? > black

34. Do you wear contacts? > no

35. Favorite Food? Sinigang, mr. chips, cream-o, singkamas, pipinong babad sa sukang me paminta, asin at asukal yum yum

36. Last Movie You Watched? A day (korean film re: childless couple)

38. Scary Movies or Happy Endings? happy endings

39. Summer or winter? > summer

40. Hugs OR Kisses? > hugs lots of them

41. What Is Your Favorite Dessert? Kahit anong prutas

44. What Books Are You Reading? poetry books, ani, fil lit (dahil sa MA putcha)

45. What’s On Your Mouse Pad? Bundok tapos sa harap river

46. What Did You Watch Last night on TV? Di ako nanood ng TV kagabi

47. Favorite Scents?

Cologne

ng baby

48. Favorite Sounds? Instrumental piano

49. Rolling Stones or Beatles? > beatles

50. What’s the farthest you’ve been from home? Bukidnon,

davao

Nung nasa elementary ako, ang husay ko sa spelling. Ang pinaka di ko malilimutang eksenang me kinalaman sa spelling e nung nagquiz kami at natalo ko ng isang point si mark, ang kaklase kong tinuturing na pinakamahusay sa spelling at sa english. (pero hikain, sakitin at may sakit na K as in katamaran (nagpapaclinic para di magklase) kaya di nakaka-top ten).

18/20 ako. si mark, 17/20. Nyehehehe!

Pero actually di yan ang dahilan kung bakit naisip kong talakayin ang spelling ngayon. eto: alam n’yo ba na ang pinakamahirap ispelengin sa lahat e, lalaki? Well, actually babae at lalaki. So gender-based ito, pipol. Kung babae ka, pinakamahirap ispelengin para sayo e, lalaki. Kung lalaki ka, pinakamahirap ispelengin para sa’yo, babae. Kahit ipagtanong n’yo pa. Proven ‘yan.

So… oo. Me krisis sa puso itong si bebang.

Naknampusonggala naman kasi.

Kahapon, nasa Subic, ang jowa ko. Nung Friday pa siya ‘andon. So nagtetext kami mga once a day (wala kasi ako load. Meron akong load pero obligado akong gamitin sa event ni sir roger mangahas dahil binayaran niya iyon. Honest akong tao, bah…) pero nagchat kami nang mga dalawang araw nun ngang out of town siya. the usual, miss na miss niya na ako. kamusta? Ano gawa mo? kind of conversation.

Kagabi nga pauwi na siya, tapos tinext niya ako. Mahal, pauwi na ako. love you. (Yak ang mais namin ‘no? hahaha) E, nasa SM kami nun ni EJ, bumili ng kurtina (na noong isinabit ko na rito sa sala e, nagmukhang kubeta ang sala. Pangbathroom curtain pala ang dating shengot talaga ako), punda ng throw pillows (kasi isang dekada na ang mga punda rito), bagong bag ni EJ (na kamukha ng bag kong itim pero ayaw niyang gamitin, gusto lang yata talaga gumastos ang ina niya), toilet bowl cover (para maiwasan nang masayangan ng sabon, minsan lumilipad ang sabon at nahuhulog sa nakangangang toilet bowl) at kung ano-ano pa.

Pagbasa ko ng message ni jowa, wala naman akong masyadong reaction. Lagi naman siyang nagtetext nang ganun pag pauwi na. Tinayp ko: ingat ka. tapos send. (tapos na ang event ni sir roger so bumili na rin ako ng trentang load, cheap, pare!) Tapos continuation ng pamimili. Walang reply. Ayos lang.

Pagkatapos mamili, nagpunta kami ng Conspiracy ni EJ. Launch ng ani at gusto ko sanang magperform para magkalibreng kopya ng Ani. Pagdating dun, jampacked yung lugar. Happy naman ang atmosphere. Daming sikat na manunulat, musikero, pintor etc. pinakain ko si EJ ng dinner. Ako, nagsan mig light (naalala ko tuloy ang kaibigan kong si Mitch na laging umoorder ng san mig lights. Laging me S kahit isang bote lang ang inoorder niya. tapos magyayaya, buttons up! Ibig sabihin, tungga!). nakadalawa akong san mig light sa conspi. Ayos. Nahilo ako at medyo nagkatama. Tapos tinatawag na ako ni EJ na lasing. Umuwi kaming naka-taxi. Isang beses sa tatlong taon ako magtaxi so me tama talaga ako that night.

Kanina, nagkita kami: EJ, ako, jowa at driver ni jowa. Kumain kami sa KFC. Tapos sinumbong ako ni EJ.

EJ: si Mama, lasing kagabi!

Nag-iba ang expression sa mukha ni jowa. Kumbaga sa toilet bowl, kung kanina walang laman, e bigla-bigla, nagkalaman. At ang sama ng laman. Not ur usual laman.

Patay, sa isip-isip ko. Tapos minumura ko ang sarili ko ba’t kasi binuhay ko pa si EJ. Sana pinindot ko na lang ang ilong niya nung baby pa siya. Sana binalot ko na lang ng diaper ang mukha niya nung baby pa siya, para ma-suffocate. sana iniwan ko na lang sa mall nung siya ay toddler pa.sana …sana…

Biglang hirit ni jowa, kaya pala ganun ang text mo.

Ano yon? tanong ko. Nakalimutan ko talaga kung ano ang tinext ko. Nag-alala ako. baka nung lasing ako, tinext ko siya ng YOU’RE NOTHING BUT A SECOND RATE TRYING HARD PUSSY CAT. o di kaya ng, LIFE IS LIKE A BOX OF CHOCOLATES, YOU’LL NEVER KNOW WHAT YOU’RE GONE AGAIN.

Ingat ka, sabi ni jowa.

Tapos natawa ako. O, kako, bakit? Anong masama roon?

A, wala palang masama roon?

Ano nga? Dito ko sinusumpa ang sarili ko, sa ganitong instances. Kasi pag kinakabahan ako, napapangiti ako. so mukha tuloy hindi ako nag-aalala. Mukha tuloy nagbibiro pa ako or nagtatanga-tangahan. Basta, mukhang hindi seryoso.

Sabi niya, ang cold-cold.

Napa-Aaa… ako. tapos kumawala ang pagkaluwang-luwang kong ngiti. Actually, gusto ko nang humalakhak sa point na ‘yon. Ang lalaking ito, nagtatampo na parang teenager, samantalang ang edad e, kandidato na (isang alikabok na lang ang di pumipirma) sa home for the aged! Grabe talaga. Yan. yan ang pruweba ko na ang mga lalaki ang hirap ispelengin. Susme, sa point na ito dapat kabisado ko na’t ilang taon ko na rin siyang karelasyon, ano? but no, gosh like a box of chocolate, my dear friends, unpredictable!

Pumormal ako. sumeryoso at nagsabi ng SORRY. Tapos humugot ako ng hininga. Pinigil ko. Tapos nagdasal ako nang mataimtim na sana…sana ‘wag akong mapangiti. Sana manatili ang seryoso kong mukha. Pumikit pa ako hindi dahil ayokong makita ang mukha niya kundi nagdasal ako hindi lang kay god kundi sa mga santong naaalala kong itinuro ng grade 3 teacher ko. Sta. cecilia, st. anthony, sta. clara, santa ana, santa cruz, santa claus. Pati sa mga babaeng banal, mama mary, nuestra senora de guia…

Kumain kami nang marami sa KFC tapos hinatid na niya kami ni EJ pauwi. pagdating sa bahay, nag-usap kami sa may sala (with the bathroom look) tapos inungkat niya uli ang pagkalasing ko kagabi. Mega katwiran ako: kelan ba ako huling uminom? last year yata, a! treat ko lang sa sarili ko to!

Tapos mega katwiran din siya, ako ba kelan huling uminom? blah blah tapos bigla niyang sinabi, sige, sige bukas na lang natin to pag-usapan. Sabi ko ngayon na. tapos tumayo siya at nagbabay kay Ej at lumabas ng pinto. Parang nang-aasar pa na nagbabay sa akin na may screen na nakapagitan sa amin. Feeling niya hahabulin ko siya. Nguso niya!

lumabas siya ng gate namin nang mag-isa.

Aaaaa…….kainis. bad trip talaga. Ba’t ba ang mga lalaki me ganyang ugali? Ayaw nang head on collision. Bigla na lang tatalikod. Maglalakad palayo. Aalis. Tatakbo. Magbabalibag ng pinto. Sasakay ng kotse. Papara ng taksi, ng jeep, ng pedicab. Natatakot siguro sa katotohanang di niya kayang ipagtanggol ang sarili sa verbal joust kapag babae ang kalaban.

Sa mga ganitong panahon, namamanglaw ang aking pagiging spelling star nung elementary. Ang hirap kasi talagang ispelengin nito: kelalaks. Kayo nga, try n’yo!

Now, it’s an understatement to say that I’m showing off but I’m really REALLY proud to present the poems written during the literary arts fest by the young Filipino poets of Sta. Cruz, Zambales.

(shocks, tama ba ang Ingles ko? mga kaibigan kong may concern pa sa huling hibla ng english grammar na nakakapit sa aking katinuan, pakicheck naman at pakisabi sa akin kung tama nga o mali!)

DIONA

Ang diona ay isang katutubong anyo ng tula na binubuo ng pitong pantig kada taludtod, tatlong taludtod kada saknong at may isahang tugmaan.

(I asked the students to write a diona about any Zambales product.)

Ang butil na kaysarap,

Parang gintong kumislap,

Katapat nito’y ulap.

-Darlene Mayo

O, manggang sakdal tamis,

Lipos ka ng pag-ibig

Ng bayan ng Zambales.

-Analyn Alegonza

Hugis-puso na prutas

Ang naghandog ng galak

Kay Mariang masipag.

-Rachel Ebuenga

Ako ang ibigin mo.

Tawag sa aki’y tubo.

Tamis ang handog sa ’yo.

-Jayson Merced

Mangga ng Zambaleña,

Tikman mo’t may halina

Ang tamis ng pagsinta.

-Debbie Villanueva

Balat na kulay-dilaw,

Kulay-berde pag hilaw,

Panlasa’y mapupukaw!

-Mary Cathlyn Orgen

Ang mangga dito sa ‘min:

Marami, nakabitin

At masarap kainin!

-Julie Anne Villanueva

Ang mangga ng Zambales,

Walang makatitiis

Dahil napakatamis.

-Kim Aquino

TANAGA

Ang tanaga ay isang katutubong anyo ng tula na binubuo ng pitong pantig kada taludtod, apat na taludtod kada saknong na may isahang tugmaan.

(I asked the students to write a tanaga about love for country.)

Sa gubat na madawag,

Tala’y mababanaag.

Iyon ang tanging hangad,

Buhay ma’y igagawad.

-Bannie Pearl Mas

Tumayo ka nang tuwid,

Ang kamay ay sa dibdib.

Awitin, ating himig

Nang totoo sa tinig.

-Romualdo Verzosa, Jr.

Sa Muli Nating Pagkikita

Noong malayo ako,

Nasa kabilang dako,

Itong puso’t isip ko,

Bayan, para lang sa ’yo.

-Rachel Muyano

DALIT

Ang dalit ay isang katutubong anyo ng tula na binubuo ng walong pantig kada taludtod, apat na taludtod kada saknong at may isahang tugmaan.

(No theme for dalit-writing exercise.)

Tindi ni Amang

Nag-aral siyang pilit

Nang karangala’y makamit.

Buong buhay s’yang nagtiis.

Makapagtapos ang nais.

Ang pera niya’y tinipid,

Sa guro  ay di sumipsip.

Markang mataas, nakamit:

Tagumpay nga ang kapalit.

-Zoren Mercurio

MALAYANG TALUDTURAN

(I asked the students to write a poem using words that they gave me when I was lecturing about rules in Tagalog poetry rhyme scheme.)

Bata pa lamang siya nang landas niya’y lumihis.

Pumunta siya sa kung saan ang pook ay liblib

Ngunit ang saya’y napalitan ng ligalig.

Napagtanto niyang siya’y gipit na gipit.

Damit niya lamang ang kanyang kipkip,

Maging ang bulsa niya’y sadyang said.

Doon

niya nalamang sa paglalayas pala’y pera ang salik.

-Bannie Pearl Mas

Pighati

Bakit sa biyaya, tila ako’y salat?

Mga problema’y tila apoy na naglalagablab.

Puro kabiguan ay siyang namalas.

Buhay ko ngayo’y saan sasadsad?

Para

itong nalugmok sa mataas na pagkalaglag.

Sana’y matikman ang matamis na halakhak

Kahit puso’y tila nilaplap.

-Mary Grace Menor

Kawawang Magsasaka

May isang magsasakang sinamsam ang lupa niyang sakahan.

Sa kalooban niya, daig pa ang nasupalpal.

Kaya’t sa kanyang pagkaasar,

          di na napigil ang kanyang galaw.

Wala siyang nagawa kundi gumapang

         at naisip na lang: magpatiwakal sa tulay.

-MC Kenneth Abella

may konti akong problema sa utak. ewan ko kung bakit ganito. kasi isang linggo na akong nagka-cram. hindi ko nga pinapansin si ej, ni hindi na kami kumakain sa oras, kaladkad ko siya sa maalikabok na library, babad ako sa internet kakaresearch.

para saan?

sa report ko nung tuesday at report ko tom, friday.

tapos natuklasan ko di pala ako ang reporter nung tuesday. yung isa ko palang kaklase. kung me oras pa kami, kako, magrereport na lang ako para di sayang ang effort ko (pero umiiling ang utak ko, di ko p kc masyadong maintindihan yung dissertation na irereport ko). naknaman ng kidlat, nagbrown out! so maaga kaming na-dismiss!

kanina, nagkukumahog na ako sa pagtahi ng mga sasabihin para sa report ko bukas. tapos narealize ko, basta bigla ko na lang narealize na sept 15 pa pala ang report ko. ba’t ganun? ba’t ganun ang isip ko? e samantalang last week ko pa iniisip na ako na, ako na ang magrereport sa klase. nung tinanong pa ni sir bomen kung sino na ang next reporter, sabi ko, ako na sir!

tsk…weird. me problema yata ako sa mata. o me problema ako sa oras. o me problema ako period. so isang linggo akong na-rattle. pati si ej kanyo. tapos yun pala, hindi ko kailangan ma-rattle. argh… saksakin ko kaya utak ko? tsak tsak tsak

grrr…..

di bale pag natapos ko ang report ko bukas, bukas na lang din. i mean sasalang na ako. dadalhin ko ang TV ko at DVD player sa school kasi ipaparinig ko sa kanila ang cd ng tambisan sa sining at ipapanood ko ang isang MTV na gawa nila. yun ang report ko, mga awit ng manggagawa.

good luck, ms. absent-minded!

noong aug.26, ginanap ang dalawang event ng umpil sa intellectual property office sa makati:

1. forum tungkol sa intellectual property rights

2. gawad balagtas

masaya naman kami, ang buong board of directors ng umpil, dahil nairaos ito nang maayos. 140+ ang attendees namin: estudyante, writers na bata’t matanda, columnists sa major newspapers at tabloids, etc. pero me mga konting kapalpakan na nangyari. eto:

a. nung 7:40 ng umaga, pagdating na pagdating namin nina sir vim, hinanap niya ang streamer ng umpil. walang nakakaalam sa mga tao run. tinext namin si sir bobby. alang reply. pagdating niya after 30 mins. ayun pala, ang streamer nakakabit sa parking lot. nye. sabi ni sir vim, mas maraming dadaan sa harap sa buendia kesa sa Jupiter. ipinalipat ang streamer sa harap. ayun nga, andami palang nagtext sa akin kasi naliligaw sa kahabaan ng buendia. siyempre, nalaman ko na lang nung andun na sila sa venue. super busy kami sa registration ni hindi ako nakasulyap sa cel ko.

2. nang mabasa namin ang ginawang program ng IPO staff, na-shock kami nang makitang si Mam Karina, instead na si Doc Mic ang nakalagay dun.e, andun na si Doc Mic.kakahiya! so ni-liquid paper ko lahat yun. mga 150 na kopya.inabot ako ng 10am sa kakaganun.

3. nung may nagtatanong na tungkol sa membership, saka lang naalala ni sir vim  ang application forms. kaya ayun, pinangakuan na lang na bibigyan ng soft copy thru email ang mga bagong umpil member.

4. nung nakasalang na ang unang speaker sa forum, saka lang me kumalabit sa akin at nagsabing "pwde ka bang bumili ng pambalot nito?" sabay nguso sa dalawang red wine. nyeee.napamulagat ako. ang token namin, walang balot. e di kelangan presentable? nagjet ako pa-landmark at binulabog ko ang native products section para bumili ng bayong. binulabog ko rin ang gift wrapping section dahil naghanap ako ng magandang ribbon.tapos jet uli pabalik ng ipo office.umuusok pa ang tumbong ko nang iabot ko ang finely wrapped bottles of red wine with the widest smile.

pagsapit ng lunch, lamunan na siyempre. nauna nga ako nang konti kasi alam kong maraming pupunta sa reg after ng forum.pero wa epek. lumalapa pa ako ng karne nang matapos ang forum so no choice. paspas na.

5. halos 2pm na nagstart ang gawad balagtas. hinintay pa kasi ang ibang awardee. particular na si dr. michael tan. maaga pa lang tinext ko na siya. alang reply. tapos tinawagan ko na. out of reach. nung nagstart na uli ang program, tinawagan ko uli. nagring naman. tapos tinext ko siya at nagreply siya! sabi: sorry. hindi ako makakarating. ayan talaga ang sinabi niya. walang labis, walang kulang. walang explanation chuva. sabi ng isa kong kakilala, "biglang naglaho ang mataas na pagtingin ko sa kanya." drama. ‘kala mo siya ang nag-imbita. so walang michael tan. siyanga pala, wala ring luis cabalquinto. ito nama’y nasa ibayong dagat, patawarin na natin ang mga uban niya.

6. dumating si sir vim at tinatanong sa akin ang mga lei na gawa sa sampaguita at nkatakdang ipangwewelcome sa mga awardees. naalarma ako. shemayshet. nasa ref pa yun. ipinaref namin kasi nga hapon pa ito gagamitin, e umaga kami dumating. kaya ayun, basang basa ang mga lei. hahaha ginamit namin ang tela ng caterer para tuyuin ang bawat lei. mababasa ang mga barong ng awardee pag sinabit iyon agad. baka magwet look sila at ma-rated R pa kami!

7. nagsasalita na si gilda cordero fernando nang may makaalala, "anong token para sa kanya?" nyaaah WALA. AS IN WALA. dahil wala ni isa sa amin ang nakaalalang kelangan siyang bigyan ng token. kumuha ako ng pera sa sobreng ibinilin sa akin ni mam becky, ang treasurer ng umpil. at lumabas ako ng building. masyadong late akong makakabalik kung pupunta pa ako ng landmark. tawid ako ng kalsada at nakakita ako ng tumpok ng high end na shops. oki na to kako. at dun sa more than bamboo isang specialty store, nakakita ako ng brilyantitos studded at gold plated na bookmark. saksakan ng mahal pero hello, si gcf naman yun? ang ganda nito kasi di karaniwan ang shape. di ko nga akalain bookmark e. nakaipit yung hugis-kalawit sa isang notebook na ga-dangkal ang laki pero P500 ang isa tapos nakalawit ang korteng ladybug na tadtad nga ng brilyantitos. ayun ang ganda! naihabol ko ito kay mam gcf during the program. wheeeeeew!

8. noong awarding proper na, nye nagkagulo ang mga usher namin na pawang lira fellows. kasi hindi alam kung sino ang sasabitan nino. so emergency meeting kami sa labas. o ikaw, lalaki, ke dr. carpio ka. o ikaw, girlie, kay Dr. hornedo ka. e yung rep ni luis cabalquinto, sasabitan ba namin? sabi ni mam karina, wag daw kasi hindi naman siya yung pinararangalan. oo nga naman. and the lei goes to the wooden trophy!!!!

ayan. ayan lang naman ang mga munti naming kapalpakan. hay. di yata talaga ito maiiwasan! hahaha pero umuwi kaming lahat na me ngiting nagsasabing i’ve accomplished a lot today. congratulations to me.

amen.

me report ako mamyang 5pm tungkol sa ang pagkataong tagalog/pilipino ayon sa mga akda ni balagtas at diksyunaryo ni serrano laktaw. It’s 9am at hindi ko pa ito naisusulat. I-good luck n’yo na lang ako. wahahaha asan ang katarungan, ano? ang hirap hirap ng buhay tapos eto ako, nagpapahayag pa ng hirap sa isang report lang. hay, wala. Gusto ko lang sabihin ang klase ng torture I’m about to experience in the next few hours. Ngayon ko lang naiisip, ba’t naman kasi kelangan ko pang magmasteral. Hindi ba puwedeng mastur….na lang? hahahaha ang bastos! umpisahan ko na nga ‘to.

Para naman ma-reward-an ang aming sarili sa katakot-takot na pressure na naganap sa nakaraang mga linggo, napagdesisyunan naming maghapi-hapi.

Videoke tayo!!!

Sabi ni Kuya Paul, sa isang restaurant na mga 20 na hakbang lang mula sa ancestral

house, may videoke. Kaya that night naghanda kaming lahat. Voice modulation, stage presence and all. Pagdating namin dun, naknampotsa, sarado! Napadpad kami sa di-kalayuang videoke na that time e kaharian ng ilang lalaking teenager na bumibirit nang mga hindi ko masabayang mga kanta (ang tanda ko na kasi).

Actually, hindi siya videoke. Para siyang tindahang may videoke machine. 8pm kami dumating dun. naghintay kaming matapos ang mga bagets saka kami bumirit-birit. Todo-todo si weni kahit paos na. si mar, pa-boys to men ang dating, si rita, ang galing, parang dalagang pilipina ang boses, si jing di yata masyado kumanta. Ako, nagpapa-sexy pa nung una kasi til they take my heart away ang kanta. E nung mataas na di ko na kaya, winasak ko na ang buong kanta. Tutal matagal nang wasak ang mga ear drum ng mga kasama ko sa kakapakinig sa kanya-kanyang boses bwaaahahahaha. Si Kuya Paul, e kumanta ng Ikaw pa rin ni Ted ito. remember that song? Yung may translation sa japanese…ikaw pa rin ang iniibig koooho….

Nagkakasarapan na nung tinanong namin anong oras po kayo nagsasara? 9 sabi nung ale. Huwaaaaaaat? Josme, e , sa Maynila, sineservan pa lang ang unang customer ng videoke by that time. Dito, uwian na? wow, time space warp ngayon din.

Nakakapanibago talaga sa probinsiya. Especially sa Sta. Cruz, Zambales. Tinanong ko nga si Kuya Ken. Bakit po parang walang beerhouse dito? or gimikan? Sabi niya, ayaw ni mayor dito sa bayan. Andun ang mga beerhouse, sa labas ng bayan. Malapit sa sementeryo. Ngiiiiiiiiiiii…oka tokat gumimik.

Natuldukan ang aming mga gabi by 9pm. Kuwentuhan na lang pagdating sa bahay.

Sunday AM. Nagpasama kami kay Kuya Paul sa Sagrada Familia Caves. Kaya lang pinigilan kami ni Mayor. Madulas daw dun ngayon dahil ulan nang ulan. Saka lahat daw ng maaaring sumama sa amin doon bilang guide e hindi puwede (hindi taga-dun si Kuya Paul kaya kailangan pa rin ng guide). Ang usapan, 6am kami punta run. 8am, nagising ang mga utaw. Pero finally at 10am pinayagan na kami ni Mayor dahil out of the blue, me dumating na lalaki. Me kelangan kay Mayor. siya rin pala ang brgy. kaptain ng lugar kung nasaan ang Sagrada Familia caves. Hapi! Larga na kami in 3 tricycles.

Pagdating dun, 600 steps daw ang kelangan namin akyatin. Kaya raw ba namin? Gusto sana naming ipagyabang ang pinagdaanan sa Mt.  Ampacao pero zip na lang ang aming mouths.

Madali ang pag-akyat. Unang stop ay viewing deck. Wheeew….kita ang buong bayan ng Sta. Cruz. Ang ganda. Para  kang Diyos sa puwestong iyon tapos ine-examine mo ang creation mo. Tapos malapit-lapit ka pa sa ulap. Parang biko ang mga lupa, nahahati ng mga pilapil.  Akyat kami uli. Pagdating sa taas, ang dami na naming nakitang kuweba. Isa dun, sa entrance niya, me malalaking bato na parang bolang pinagpatong-patong. Sa tuktok , isang bilog na inukitan ng mukha. Mukha tuloy buddha ang rock formation. Malapit naman sa entrance ng cave, hugis-titi na bato. Napansin agad ni Mar (aha, green minded kasi), phallic symbol o! Nakakita rin kami ng ugat ng puno na parang ahas, nililingkis ang matayog na bato.

Bago pumasok ng cave, nagtanong si Brgy. Kaptain Danilo Merced, me dala kayong flashlight? Tinginan kami. WALA!!! Buti na lang me dalang lighter na me ilaw itong si Rita. Blue nga lang ang ilaw. So nakita naman namin, sa tulong nito, ang mga sikreto ng kuweba. Bluish nga lang ang realidad sa loob. May altar na pinagpapatungan ng pamilya ni Jesus. Dagsa raw ang bumibisita dun pag Holy Week. Sa gilid ng altar, me rock formation na parang banaue rice terraces cutie version. Nakakita na rin ako ng ganun sa sumaging cave sa sagada.

Yung mga gilid ng kuweba, pag natatamaan ng ilaw, kumikislap. parang diamond. Maraming marami at maliliit na diamond. Sa pinakaloob, may isang pabilog na parang kuwarto. Tinitirhan naman ng mga paniki ang kisame. Sayang at na-low bat ang camera ni wenie. Lumipat kami sa isang kuwebang malaki ang bunganga. Dun nakita namin ang rock formation na nakakatuwa. Ito ang mga interpretation na lumabas:

—Parang mga puwit ng elepante

—Parang pugita

—Parang ulo ng kalaban ni Johnny Depp sa Pirates of the Caribbean (pugita nga)—parang matatabang noodles na nagkadagan-dagan sa isa’t isa

Isa pang cave ang inexplore namin kung san nakapulot ng flashlight si Kap (ambait talaga ng God, ano?). Mas malaki ang kuwebang ito kesa sa unang dalawa at me balon pa raw sa dulo. Ayaw na kaming palapitin dun sa dulo dahil madulas. Baka tumuloy-tuloy kami at masalo ni Sadako. Inaaay!

Malapit sa bukana ng cave ay isa pang altar. Mas malapad ito at may krus na puti. Butas din ang pinakabubong nito so parang inuulan ng liwanag ang altar na iyon. Ang ganda!

Sa cave na yun, me rock formation na parang malambot na kurtina sa stage ang shape. Mataas ito. ang ganda-ganda rin. Takot na takot si ej  sa kuwebang iyon dahil super dilim. Nakakatakot nga. Pero actually mas nakakatakot sa sumaging kasi palalim iyon. Ito nama’y flat. Puwedeng tirhan ganun. Madilim lang. curious na curious ako sa mga butas na maliliit. Gusto ko sanang pasukin kaya lang mag-isa ako? no way! Meron ding parang maliit na lagusan sa kanan ng altar. Sabi ni Kap, ang ganda diyan pag napasok nyo. Sobra! Sabi namin, tara  ho! Ay hindi. Hindi puwede. Delikado diyan ngayon, madulas. sagutin ko pa kayo kay Mayor. Napangiwi kami sa dismaya. E, ba’t pa kaya sinabi? Kotongan ko to e, sa isip-isip ko!

Masaya kaming lahat lalo na nung pababa dahil walang wala sa hirap na naengkuwentro namin sa sumaging at ampakaw ang adventure namin sa Sta. Cruz. Me maliliit na aksidente like si weni, sumabit ang buhok sa mga sanga ng isang puno, hindi namin namalayan. Ang layo na namin sa kanya nung lumingon kami. Dinidis-entangle ni Kap at ng isang kagawad ang buhok niya. so after that, parang sinabunutan si Weni. At si jing, nakatapak ng ginto wahahaha! Pero sulit pa rin dahil maganda rin ang mga rock formation doon.

Kaya ‘yong mga adik diyan, eto ang mga batong dapat n’yong kahumalingan. SAGRADA FAMILIA CAVES.  Ibang klaseng high pa ang mararanasan! (ok na tourism slogan ‘to a hahaha)

Tagumpay ang 1st Mayor Luisito Marty Literary Arts Fest! Congratulations sa lahat ng aming participants, sa mga teacher/adviser nila, kay Mayor Marty at siyempre sa kapwa ko mga facilitator: Weni, Jing, Mar at Rita. Bagama’t maraming little kapalpakan na nangyari mula pa lang sa pagsakay namin ng bus papuntang Sta. Cruz, Zambales hanggang sa isang group presentation na nag-overtime ay nairaos pa rin nang maayos ang aming arts fest.

Bayaan n’yong ikuwento ko ang ibang mga nangyari.

Gabi ng Biyernes, pagkatapos ng MA class namin ni Weni, pinaxerox namin ang mga certifcates ng participant sa Philcoa. Gumastos pa ako sa pagpapaprint nito at ang papel na ginamit ay special. Kumpleto ang certificates: participants, awardees at facilitators. Tapos umuwi kami ng bahay ko para mag-empake. Pagdating dun, naghihintay na si Rita. Ipinakita niya ang mga cover ng magiging literary folio ng mga participant. Ang ganda! Me picture pa naming lahat sa back cover. Pinagsama ang certificates at covers. Tapos tumawag ako ng taxi at kami ay lumarga papuntang terminal. Pagdating sa terminal, 11pm pa lang (12midnight ang last trip pa-Sta. Cruz), puno na ang mga bus. Dahil naranasan na naming maubusan ng upuan last time at tumayo nang ilang oras hanggang sa me bumabang pasahero, naghanap ako ng ibang masasakyan. Me van sa labas ng terminal kaso P5000 ang singil. Nye. Kahit ibenta ko ang puri ko, hindi aabot dun ang pera namin. Pagbalik ko sa mismong terminal, me mahabang pila sa cashier at nakapila dun ang mga kasama ko. Magpapabiyahe raw ng extrang bus pa-Sta. Cruz. Yipee!!!! Solb!

Sabado, 5am kami nakarating sa Marty ancestral house. Nakatulog kami till 7:30am. E, lima kami plus EJ, e, di anim? Versus one kubeta slash paliguan! Waaah alas-nuwebe kami nakarating ng venue! pagdating dun, agad na hinati namin sa 5 groups ang mga bata. Marami rin ang late dumating dahil bumabagyo yata nung time na yun. Nagclose-open pa nga ang mga flourescent lamps dun sa venue nung tanghali. Tapos workshop na umaatikabo. Wala nang break-break. Ke lunch time, tuloy pa rin sa pagkatay ng mga akda. Kulang na kulang kami sa oras. Ang nangyari, lahat ng group may na-miss na workshop sa at least isang genre. Hindi na nagkaroon ng time ang mga bata na irevise ang kanilang akda. Pinagkokokolekta na namin ang mga iyon at nagmeeting kaming facilitators hanggang mga 10pm (ako, logtu na, sila nagpatuloy pa) para piliin ang mga akdang ipapasok sa folio. Ang napagkasunduan: bawat isang bata, isang akda. So mga 50 akda ang laman ng folio. Halimbawa, maganda ang tula niya pero hindi maganda ang kuwento niya, iyong tula lang ang mapapasama sa folio. Kung parehong maganda, pipili ang mga facilitator kung saan mas magaling na genre ang bata. E, ang problema, me mga batang tansan lang yata ang ipinangsahod nang magpaulan ang diyos ng talent sa creative writing. Ay hindi tansan, baka contact lens. Ayun.

Since, mahahaba ang ibang genre (creative non-fiction, fiction, children’s fiction at dula), pinilit (nakow, katakot-takot na kumbinsihan ang nangyari, ‘kala n’yo dahil talaga ring ayaw kong ipasa ang mga tula ng ibang bata) akong iyong tula na lang nung mga sawimpalad na batang iyon ang ilagay. Iilan lang naman ito. Nung gabi, Mayor, kako, gusto n’yo na po bang pirmahan ang mga sertipiko? Sabi niya, o sige. Teka ho, sagot ko, kukunin ko. Tapos pumasok ako ng kuwarto namin, binuksan ang bag at nagdudumilat sa gulat, WALA ROON ANG MGA SERTIPIKO AT COVER NG FOLIO! Paktay! Naiwang nakahimlay sa mesa ng bahay ko! Pinakasumpa-sumpa ko ang aking memory. Putsa. Ang palpak talaga!!!

Lumabas ang iba’t ibang suggestion:

-tumawag ka sa isang kaibigan para kunin yon at ipadala sa bus sa victory terminal.

-umuwi ang isa sa amin, kunin ang naiwan at bumalik din agad sa sta. cruz, zambales. (12 hours all in all lang ang biyahe. Good luck sa tumbong ano?)

Tumawag ako kay Joji at sinabi ko ang problema. Mas masaklap ang suggestion niya: sabihin n’yo sa participants, ipapadala na lang by mail ang certificates. Noooooooooo! Sigaw ng isip ko.

Pagkaraan ng makapigil hiningang mga minuto, napagkasunduan naming maaga kaming gigising (lalo na ako) para ireproduce ang certificates at cover. Buti’t dinala ko ang diskette na may file ng certificate. Ako na rin ang mag-eencode ng ilang essay ng mga bata na dapat ay gagawin ni rita kaya lang kulang na siya sa time dahil gagawin niya uli ang cover.

Sunday, 6:30 am, bumangon na ako, walang ligo-ligo, pinahid ko lang ang panis na laway at muta (yes, nauna ang laway then muta, para masoften ng laway ang muta, eeeeoooow) at nagpasama kay Kuya Ken (ang local coordinator na kamag-anak ni Mayor marty, sa dugo at sa kabaitan) sa computer-an. Naglakad kami ng mga 2 minuto tapos pumasok sa isang container van na ginawang opisina. Me dalawang computer sa kaliwa, isang makinilyang kasingtanda ko yata sa kanan, me malaking office chair sa dulo’t nahaharangan ng isang ordinaryong table. sa magkabilang gilid e, may mahahabang mesang napapatungan ng mga logbook, folder, supplies at iba pang bagay na matatagpuan sa opis. Me mga upuan din. Parang fly by night na opis, ganun. Iyong computer na gagamitin ko, e, walang plug. So pinagkakakabit pa namin lahat. Tapos ayaw naman gumana. Tinawagan ni Kuya Ken ang nag-ooperate nun. iginala ko uli ang beautiful eyes ko. Saka ko napansin, ang nameplate na nakapatong sa ibabaw ng mesa sa dulo, Luisito Marty. Tapos me seal sa likod ng chair. Seal ng Sta. Cruz, Zambales. At me bandila rin sa gilid. Susmarya! Opis na pala iyon ni Mayor. Ang simple! Ang tanging luho na nakita ko, e, dalawang aircon.

Wala pa namang silbi ang computer kaya lumabas ako’t naglakad-lakad. Sabi ni Kuya Ken, malapit lang ang dagat. Kaya I decided to take a sneak peek. Paputa dun, nadaanan ko ang health center nila, ang PNB, ang SK office, ang Fire station, kulungan na mukhang maliit lang at lumang luma (mababait siguro ang mga taga-doon, walang nagkakasala). Humantong ako sa isang cute na tulay, iyong tipo na makikita sa mga park na pambata. Tumawid ako’t nakita ko ang dagat. Malungkot ito, kulay-lupa. Pero maligalig. Sinasampal-sampal ang mga bahay na nakatirik sa gilid. Masama talaga ang panahon nang araw na iyon.

Sirang breakwater ang naghihiwalay sa lupa at dagat. Malapit sa breakwater ay parang isang park. Pero hindi maganda kasi parang putik-putik at shapeless ang park. Mukhang napabayaan bagama’t sabi ng pintura, iilang taon pa lang nagagawa iyon. Me mga tables pa na gawa sa bato. Me mga nakalatag na damit dun. Me isang pamilyang nakatira sa gilid (dingding nila ang pader) ng parang maliit na coliseum o stadium. Nung namataan ko sila, nagsasaing ang isang babae sa kalderong kasinlaki ng mga cup noodles sa 711. Plastic cover lang ang panangga nila sa ulan. Tinutungkuran ito ng mga binaling sanga ng puno. May dumaan na magtataho. Gusto ko sanang bilhan ng taho iyong mga bata ng pamilyang iyon. Kaya lang baka mainsulto ang magulang. Hindi naman yata sila pulubi. (teka….meron bang pulubi sa probinsiya?)

Bumalik na ako sa opis. Gawa na ang computer. Maluwag lang daw pala ang plug. shet nang-istorbo pa kami.Tapos ginawa ko na ang certificate, me logo pa: iyong seal ng bayang iyon. Isa-isa kong pinrint kaya natagalan ako. Habang nag-eencode na ako ng mga tanaga, diona at iba pang tula ng mga bata, dumating sina weni, nagpaalam na magtataype sa isang internet shop. Sabay-sabay naming ginawa ang folio. Tapos naligo lang ako, balik uli. Lunch? Wala na. diyeta kaming lahat. Nag-ubos pa ng oras sa hitsura ng folio. Ica-cut ba? Ang butas ng puncher sa taas o sa gilid? Back 2 back ba? isi-xerox pa ba?

Finally nung nagkasundo, para kaming pabrika… assembly line, ganun. Mga anakpawis! Hahaha ako taga-print, si jing ang taga-cut, si rita, sinusulat pa ang speech niya, si weni taga-puncher, si mar, ang taga-final salansan. Si ej at ate mila, documentors ng namamayaning kaguluhan sa paligid, yung isa nagdo-drowing, yung isa, kinukunan kami ng retrato.

Dumaan ang ala-una (ang sinabi naming time sa mga bata). hindi pa kami tapos! Dumaan ang alas-dos, wala pa rin. Finally nung alas-tres, 2 hours, after our deadliest deadline, handa na ang pitong folio. Isa para sa bawat school na dumalo, isa para kay Mayor. Iyong isang walang cover, amin. Iyong iba naming kasama, umuwi muna para magchange costume. At ako, ang host, ay umuna na. Pagdating dun, nanonood ng star wars (o superman yata) ang mga bata. hahaha ang galing ni Kuya Paul (isa pang coordinator doon). Nag-umpisa na ako agad. Nakalimutan ko pang magsorry kung bakit kami late lahat.

Tuloy-tuloy naman ang programa. Ang tanging bagay na hindi namin na-predict ay isang lagpas-trenta minutong presentation ng participants ng isang school. isang dula (feeling namin full length ito!) ang itinanghal nila. Me nakakatawang points like, isang bading na humirit ng chuvanes. E, ang gumanap na bading ay isang napakatahimik na participant at mukhang bato-batong bata. pero nainip ang mga tao. Buti na lang sila ang last. Nang maibigay na lahat ng certificates, launch naman ng folio. Pinaakyat ang mga rep ng bawat school, ibinigay ang kopya nila ng folio. Tapos nun, tinawag na ang mga best sa iba’t ibang genre. Mukhang hindi inaasahan ng bawat estudyante ang kanilang award. Ganun naman ang pagiging manunulat, laging puno ng sorpresa, laging unpredictable. Iyong akala mong ang tipid-tipid magsalita, e, isa palang makata.

Closing remarks namin si Weni. Ang ganda nung sinabi niya, na sinabi rin yata ni Marisol, ang rep ng mga participants na nagspeech. It’s something like this: ang panitikan ang dahilan kung bakit malaya tayo ngayon. Ibig sabihin, ‘wag ‘to balewalain dahil malaki ang nagagawa.

Naalala ko tuloy bigla si EJ. Nung unang linggo namin dun, nagpabili siya ng sampung pisong komiks na parang libro sa tapat ng venue. 2 ang pinili niya: mga bugtong at……..noli me tangere!

dahil hinati nga namin sa dalawa ang klase, ang isang lecture bawat araw ay naging dalawa. so sa dalawang araw, naka-apat na beses kaming naglecture. oki lang sana kung classroom setting, pero inay, umaalingawngaw dun sa venue namin. at rinig na rinig ang isa pang lecture sa likod so kelangan talagang lakasan ang boses para marinig kami ng mga bata. mega-sigaw ako. yell dito, shout doon.

sa gabi naman, ayaw patalo ni EJ kaya naka-aircon kaming natulog. good luck na lang sa aming mga boses ano? pero ako lang naman yata ang napaos at super pagod sa group namin.

kumain din kami ng palabok sa palabukan sa tapat ng bahay. champion pa rin ang palabok ng kamuning market!!! sobra kasi ang sauce dun sa palabukan sa tapat ng bahay. lunod na yung noodles kaya di masyadong masarap.

masaya naman ang lectures ko re: poetry. napapatawa ko pa rin ang mga bata. buti na lang. ineexpect ko kasi highly-urbanized ang mga joke ko at baka di nila masakyan. isang blooper: ang himig na nanggagagad. ang ibig sabihin ng nanggagagad ay nanggagaya. sa ingles ito ay ….. tapos sinulat ko P_ _ _ _ Y. sabi ng isang bata, PHOTOCOPY? hahaha hindi kako, hindi! tapos ubod-lakas na sumigaw ang isa, PIRACY!!! ahahaha

ay teka. di n’yo rin alam ang sagot ano? wahahaha….o sige, ipost sa comment ang sagot ng mga may-alam!!!

nung sunday ng umaga, nagpunta kami sa st. michael church na katabi ng aming venue. ang ganda ng facade. mababa lang ito, lumang luma at simple. alam n’yo kasi, ako, kahit na anong luma e maganda para sa akin. ang bago, walang history. panget. walang character. sa akin, nagpapaganda sa anumang bagay ay ang history na napagdaanan nito. pero pagpasok mo sa loob ng simbahang iyon, parang ibang era naman. kasi bagong pintura ang kisame. pero pag tiningnan mo ang tiles, hispanic ulit ang dating. ito rin ang feeling ko nung nakatapak ako sa tiles ng baclayon church sa bohol. nakatungo ako palapit sa altar sa katititig sa tiles. ang ganda. luma nga kasi.

next weekend, babalik ang buo kong team doon para sa workshop at closing ceremonies. mangangarag uli kami sa pagod, hirap (biyahe, lectures, workshops) pero oki lang. napaka-accomodating naman ng aming host at siyempre, ang sarap kaya ng pakiramdam na naibabahagi ang kabang-yaman ng ating panitikan?

hanggang sa muli, ang literary careerist ng ating panahon,

veyvang

kagagaling lang namin ni EJ kasama ang mga writers ng hilakbot (na naging kaklase ko sa M.A. at eventually nagustuhan ang mga trip ng isa’t isa kaya friendly friends na kaming lahat ngayon) sa Sta. Cruz, Zambales!

2 araw kaming nagbigay ng lecture ukol sa creative writing at panitikang filipino sa mga 50 high school student plus mga teacher/adviser nila. ayos naman ang lectures kaya lang nakakapagod. ako nga, e, namaos. iyong mga nakakakilala sa akin, iisipin nila, imposible! si bebang, paos? e, putsa, yung lalamunan niyan, kasinglaki ng boom mike!

oo. paos ako. at ngayon nga e 2 days akong di pumasok ng work para makarecover kasi po me storytelling session pa ako bukas. tsk….

ba’t ba kasi ako napaos? ganto kasi ‘yon. 6 hours ang biyahe papunta sa sta. cruz, zambales. hindi kami nakatulog sa biyahe dahil sa walanghiyang driver ng victory na hindi yata marunong magmenor at kahit me humps e ganon pa rin ang speed mga 999km/minute. at kahit lumiliko siya, ganon pa rin ang speed. dagdag pa, sa likod kami nakaupo. e, di parang anim na oras na roller coaster ang biyahe, ano?

tapos pagdating doon, mga 530am, sinundo kami ni Mayor Marty. (naku totoo ito. napaka-down to earth ng mama. imagine, nung tinawagan ko sa bahay nila that madaling araw, siya ang sumagot. tapos dumating sa bus terminal, siya lang mag-isa, walang bodyguard-bodyguard. wala ring driver. pinagtitinginan nga kami ng mga tao sa terminal. "bah, sikat, sundo pa ni mayor!") tapos nagtuloy kami sa ancestral house nila sa tapat ng municipal park as in plaza. doon kami tutuloy for the duration of the fest.

ang charming ng bahay. naalala ko ang bahay ng mga kamag-anak kong Chinese sa Ermita, Maynila. dun ako lumaki sa bahay na ‘yon. ganun na ganun. malalaki ang bintana. mataas ang kisame. bilog din ang gawa sa kahoy na dining table. maganda ang bahay na ‘yon sa Ermita. kaya lang hindi maasikaso. ang laki kasi. 3 floors, mga pitong room, 3 cr, me tindahan pa sa harap. basta malaki. saka commercial ang area (along m.h. del pilar st lang naman, parallel ng mabini) kaya ma-polusyon so yung mga gamit dun madaling maalikabukan at mangutim.

Ganun din ‘yong ancestral house ni Mayor Marty pero mas maliit at mas mababa pero mas maganda naman kasi well-maintained. sa pag-akyat mo ng hagdan papunta sa mismong sala, may mga banga na babati sa ‘yo. at mga nakaframe na picture ng tourist spots sa norte (pagudpud, callao caves, banaue). akala ko nga, museum iyon. bulong ko pa sa friend ko, so ito-tour muna tayo sa museo nila bago dalhin sa tutulugan natin?

tapos ang kintab ng sahig. kung puwede lang, nagsahig-skating na kaming mag-ina. at maraming lumang artworks (feeling ko neto lang yun ginawa pero matagal nang di napupunasan. so added years sa artwork ang mga alikabok) at salaming nakasabit sa dingding. tadtad din ang dingding ng dipa-dipang frames na binubuo ng mga lumang retrato ng pamilyang Marty at iyong iba ay ang mga mahahalagang tao na bumisita sa bayang iyon. Meron ding mga lumang class picture. napansin ko, ang papayat talaga ng mga Pinoy kahit noon pa. iba talaga ang built natin.

may mga grad pic din ng mga kamag-anak ni Mayor na ipinanganak once a upon a time at ‘yong mga 10-20 years ago lang. ang ganda ng lahi nila. mestiso talaga. ang prominent sa mga Marty: ilong. matangkad na pabilog ang kanilang ilong.

tapos mga luma ang mga gamit dun sa bahay na ‘yon. ‘yong TV, malaki ang kaha at parang sa stage, naisasara at nabubuksan na parang telon ang takip nito. gumagana pa raw ‘yon sabi ni Ate Mila, isa sa mga nag-asikaso sa amin sa bahay na ‘yon. Gawa sa kapis ang mga bintana. nagkalat din ang mga book shelf na puno ng encyclopedia at libro tungkol sa medicine. pangdoktor. tapos nabasa ko sa isang magazine sa sala na merong tiyuhin si Mayor Marty na doktor na sobrang makabayan. kahit sa US siya naka-base, umuuwi ito taon-taon at me bitbit pang modern medical equipments para sa mga ospital ng Sta. Cruz. nag-oorganize din ito ng medical missions doon tangay-tangay ang mga doktor mula sa US.

‘yung kuwartong tinulugan namin ay charming din. me dalawang medium-sized na kama at isang dressing table sa harap. walang bintanang makikita kasi napapalibutan ng bulaklaking kurtina ang paligid. feeling ko nga sa garden ako natutulog. ay mali, sa pagawaan pala ng kurtina! haahahaha

ang CR ay nasa bandang dining area. surprise ang Cr na ‘yon. parang regalong nakabalot sa diyaryo, pagbukas mo ang ganda-ganda pala! modern sa loob ang CR. me hot and cold shower ganun. matingkad na brown at cream ang tiles. golden ang handle na pangflush…pero sa labas, isang ordinaryong pinto lang ito.

me poso akong nakita sa dirty kitchen nila. poso nasa 2nd floor? weird. pero di ko natanong, baka di gumagana. baka naman display lang.

pahinga lang kami mga 13.4 seconds tapos nagprepare na. naligo.nagbihis at mga 7am that day, kumain na kami with Mayor.tapos hinatid niya kami sa venue.pagdating dun, namangha ako sa laki ng pagdarausan ng lit arts fest. ine-expect ko kasi classroom. 50 bata? puwede sa  classroom. pero ang venue na bumati sa amin ay isang malaking ewan ko kung anong tawag dun. kasinlaki ng gym na may bubong at dingding at me tiles ang flooring. tapos me stage sa dulo. ito yung tipo ng lugar na pinagdarausan ng graduation, ganun. wow, kako.

tapos kinakabit pa lang sa telon ang nasa felt paper na WELCOME, Participants and Facilitators! 1st Mayor Luisito E. Marty Literary Arts Fest. August 12,13, 19 and 20. e, andun na ang mga bata. nag-emergency meeting kaming facilitators. hindi puwedeng ganun kalaki ang venue. kahit pa may sound system. ang napagkasunduan namin, hahatiin sa gitna ang venue. hahatiin sa dalawang group ang participants. kaya nagkaroon ng simultaneous na lectures. ayan ang dahilan kung bakit ako paos.

si mar, ang nag-iisang teammate naming lalaki, natulog sa isang kuwarto, mag-isa (ang dami namang isa ng sentence na ito). niloloko nga namin. baka may multo. siyempre lumang bahay ‘yon, ano?