blogtasan

Alam mo kaya kita nilagay sa libro, para i-immortalize ka. Ikaw
at ang mga alaala mo sa isip ko. Posible raw ang immortality sa alinman sa
ganitong paraan:

1. magtanim
        ng puno
2. mag-anak
3. magsulat
        ng libro

Kaya ikaw, isinusulat ko sa libro.

Nagsusulat ako ng mga bagay na pinakamalapit sa puso ko. Kasi
‘yon ang mga alam na alam ko. Nagsusulat din ako tungkol sa mga bagay na hindi
nagkaroon ng katapusan. Ng mga bagay na walang closure. Kasi iniisip ko, pag
naisatitik ko na ang tunay na
nararamdaman ko, maipa-process ko ito. Mawawala sa dibdib ko. Magiging malaya
ako. Ito pala’y isa lamang sa mga lesson na matututuhan ko sa buhay sa
pamamagitan ng pagsusulat. May mga bagay na hindi mo kayang pakawalan kahit ano
pang gawin mo. Kahit pa ipagtabuyan mo. Kasi minsan me hibla ng isip mo ang
siya mismong nakakapit sa mga bagay na ito.

Paano ‘yan? Wala na talaga akong kawala sa mga bagay na
basta na lang nawala at di nagpaalam sa akin at hanggang ngayo’y kinakasama ko
pa ng loob ang pagkawala nila?

Nakakaiyak naman. Totoo kasi.

-Maya

This entry was posted on Sunday, October 22nd, 2006 at 8:24 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.