blogtasan

Ganito rin pala ang feeling. Masakit pa rin. Hindi ko na nga
siya naka-do, ganun pa rin. Bakit kaya? Bakit kaya everytime na magkikita kami
ni Brian, tapos pag umalis na siya, nalulungkot ako? Actually, hindi lungkot. Kirot.
Kumikirot ang puso ko.

Para bang umuka siya ng kapiraso
nito tapos dinala, tangay-tangay niya pag-alis niya.

Dati, akala ko kaya ko nararamdaman ang feelings na ‘to kasi
feeling ko ginamit niya lang ako after naming magsex. Ganito, sa umpisa, kilig
na kilig ako. Bawat haplos niya, Meralco bill ang dating. Kuryente. Nandiyan na
ang kuryente. Tapos matutuloy ang lahat ng haplusan sa halikan tapos matutuloy
lahat ng halikan sa sipsipan ng mga bagay-bagay na nabubuhay. Tapos yun na,
dyug-dyugang umaatikabo. Anong panama ng mga x-rated videos ng Kano sa ‘min? Wala!

Tapos hihiga kami sa tabi nang isa’t isa. Minsan parehong
nakaharap sa salamin. Minsan, nakaharap sa isa’t isa. Ako, sinasaulo na naman
ang mukha niya para sa tiyak na matagal-tagal na namang di pagkikita. Siya,
ewan. Baka ganun din. O baka dahil alam niyang masasaktan ako pag di niya ako
tiningnan. Masyado kasing cerebral na tao ‘to, e.

Tapos habang tinitingnan ko ang bawat bahagi ng kanyang mukha,
aatake na naman itong lungkot, kirot, ewan ko ba, hindot! Ang sama ng
pakiramdam ko. Parang iyong nararamdaman mo pag nahuhuli kang nangupit ng barya
sa bulsa ng pantalon ng tatay mo. Iyong parang pag nakakakita ka ng isang nanay
na kelangan nang umalis papuntang work at iyak nang iyak ang baby niya. ‘Yan. ‘Yang
ganyang feeling. Laging nag-iiwan ng malaki, ga-mundong bikig sa lalamunan mo.

All along, akala ko, after-sex feelings lang ito.

Kanina, nagkita kami, nagkausap lang. Hindi nagsex. Ni hindi
kami nakapagholding hands o nakapaghubad man lang. Super wholesome activity. Kumain
ng fries sa fast food nagkuwentuhan tungkol sa love life niya, love life ko, masaya-ka-ba-sa-kanyang
uri ng pag-uusap, work niya, work ko, travel, past namin, things we told each
other before tapos matatawa kami. Masayang tawa, sincere. Kitang kita sa mata
ng isa’t isa. Tapos nagpaalam na siya nung nagtext ang karelasyon niya. Sumakay
siya ng sasakyan niya at pinaandar na ito.

Bye!

Tapos me anti-physics na nangyari. Habang paliit nang paliit
ang sasakyan niya sa paningin ko, palaki nang palaki itong masamang pakiramdam
sa dibdib ko.

Lungkot? Kirot? Ewan. Tangina. Ganun din pala. Nagsex na
lang sana kami.

-Maya,

tauhan sa mahabang kuwento ng pag-ibig na matagal ko nang
sinusulat

This entry was posted on Sunday, October 22nd, 2006 at 7:43 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.