blogtasan

Nahipuan ako nung Biyernes habang nakasakay sa dyip. Sa suso. Sa kaliwang suso. Wala namang kaso kung kaliwa o kanang suso pero gusto ko lang maging specific, bakit ba? So, kaliwang suso.

Ganito ang pangyayari:

Sumakay ako ng dyip mula sa Kamias papuntang Quezon City hall. Balak kong sumakay uli ng dyip papuntang Philippine Children’s Medical Center sa city hall. Bakit? Anong gagawin ko sa PCMC? Regular ang Dagdag Dunong Project dun every Thursday AM. E, hindi ako nakarating nung Thursday dahil sa report ko sa MA class. So nagtext ako sa coordinator ng mga volunteer na Biyernes na lang ako pupunta.

Pagsakay ko ng dyip, nagbayad agad ako tapos bumaling ako sa kanan kung saan naroon ang bintana ng dyip. Nag-iisip na ako ng ipagagawa sa mga batang matuturuan ko sa ospital. Me dala akong mga colored paper, gunting, pandikit, string at iba pa. Tama! Tuturuan ko silang gumawa ng Chinese lantern dahil  Chinese New Year na!

Napapangiti  na ako sa idea ko. Madali lang gawin ‘yon, konting tupi, gupit, dikit, sabit. Tiyak akong makakaramdam ng sense of achievement ang mga bata. Ididisplay ko ang mga parol nila sa isang hallway sa PCMC.

Bigla, me naramdaman akong
something na mainit sa kaliwang dede ko. Paglingon ko sa kaliwa ko, huling huli
ko pa ang kaliwang kamay ng lalaki na
mabilis na bumabawi. Iyong tipong parang nangsnatch. Ganun. Napansin kong yung
kanang kamay niya, nakayakap sa backpack niyang nakapatong sa kanyang hita. So
hindi kita ang kaliwa niyang kamay na gumagawa na pala ng kabulastugan kasi
natatakpan nga ng bag.

Nabigla ako. Napoot ako. So bigla
+ poot = bagyo, tsunami, volcanic eruption, lindol etc. In short, state of
calamity kang lalake ka!

“Bastos ka, a!” sigaw ko sa kanya.
Gusto ko na sanang sampalin that moment kaso agad ko ring binura ang idea kasi
baka bigla akong sapakin. Art workshop sa mga batang pasyente nang durog ang
ilong ko’t putok-putok ang labi? No!

Sagot ni Boy Bastos, “Hindi! Kasi
yung cellphone ko….” Biglang inapuhap ng mga kamay niya ang cellphone na
nakasukbit sa side ng kanyang bewang na malapit sa akin.

Amputah. Iniinsulto pa ako? Ang
dede ko, kapantay ng bewang niya? Therefore, ang dede ko, lawlaw?

Mas nakaka-harass pa ang
tatanga-tanga niyang palusot! E, ang dede ko, parang makatang suicidal. Sylvia
Plat na plat. At wala namang plat na
lumalaylay, di ba?

Hay. Talaga naman, o. Manyak na,
bobo pa! Mano ba namang sabihing, “Ay sori, Miss, nasagi kita” or “pasensiya
na, akala ko kasi ikaw ‘yong girlfriend ko, kamukha mo, e. Miss ko na siya” or
“hindi ko kasi mapigil ang kamay ko, gustong gustong makahawak ng malambot,
maalindog, kagigil-gigil na….”

E, kung yung last statement kaya
ang sinabi niya, baka na-flatter pa ako at malugod sa sarili at hindi ko na

sana

nasabi sa kanya ang mga sumusunod:

“Anong cellphone-cellphone? Ramdam
na ramdam ko. Hinawakan mo ang suso ko!” sigaw ko. Talagang sigaw, dear
friends. ‘Yong nakakatulilig na sigaw. 58941974319641 decibel. Nanlalaki ang
mata ng lalaki pati na ang ibang pasahero (na pulos lalaki, mind you). Wala na
akong paki. Dede ba nila ang nahawakan? Isipin na nilang OA ako dahil hindi
naman dinakma or nilamas or nilamog. Pero kahit na. Isisigaw ko pa rin ‘to sa mundo.
Teka, sila kaya ang matsansingan? Sa betlog? Ng mga bading? MagTITItili rin sila,
pustahan!

“Hindi ko nga sinasadya. Kasi
‘yong cellphone ko…”

“Bastos! Anong di sadya?” kako.

Walang babaan ng lakas ng boses,
ha? Baling ako sa mamang driver, “Manong, ihinto n’yo ang dyip. Pababain n’yo
to! Pababain n’yo ‘to!”

Patuloy sa pagtanggi ang lalaki.
Huminto ang dyip. Noong akmang bababa na si Boy Bastos at nakatalikod na sa
akin, balik ang revenge mode ko. Tog! Kinabog ko ang likod niya. Hmp, gago!

Tapos nung nandon na siya sa
estribo, pinabaunan ko pa siya ng

“Malibooooooooooooooog!” at the
top of my lungs.

Ngitngit na ngitngit ako. Wala na
talaga akong paki kung nakatingin lahat ng pasahero sa akin. Nasira ang mood
ko. Lungkot na lungkot ako, galit na galit pa. After two minutes, bumaba na rin
ako ng dyip at sumakay ng isa pang dyip papuntang PCMC.

Pagdating dun, isang staff na di
ko kakilala ang sumalubong sa akin. Hindi ako makapagkuwento. Kahit di ko
nakikita, alam ko, lukot na lukot ang mukha ko sa sobrang bad trip. Dehins ko
talaga kayang mag-art workshop nang ganito. Naghanap ako ng kakilala. Pumunta
ako sa coordinator, kay Mam Beth at kinuwento ko sa kanya lahat. Himalang
natatawa naman ako nung kinuwento ko na. Pati tuloy siya, nasa-shock na
natatawa. Pagkatapos, sabi niya, gusto raw akong makausap ni Dra. Jocson para
sa activity namin next week. Baba ako sa opis ni Dok. Pagkakita ko sa kanya,
kuwento na naman ako. Buong staff niya, na puro babae, nakinig, na-shock at
natawa nung natatawa na rin ako.

Hay. Ang sarap ng feeling na
nailalabas mo ang sama ng loob mo. So ayun, nasa mood na ako uli.

Well, I didn’t have much time to
really think about what happened but that’s enough. I got work to do.

Si Boy Bastos? Siguro nangmamanyak
na naman. O baka nagpunta sa simbahan, nagsori kay God (which I doubt). O baka
buong araw iniisip na napahiya siya sa dyip. Hindi maka-concentrate sa trabaho.
Ewan.

Eto lang ang sigurado: hindi kayang sirain ng isang
manyakis na tanga ang araw ko.

Sa hapon na iyon, marami akong
napasayang bata. At kung mapapadaan kayo sa Room G-9 ng PCMC, makikita n’yo sa
labas nito ang makukulay na Chinese Lantern.

Kung Hei Fat Choi!

weird ng mga tao. parang cool ang magpretend. halimbawa, kapag mahirap ka, mega bili ka ng mga bagay na may brand. kahit japeyks, basta magmumukha ka namang mayaman. example? pantalon na guess, iyong me munting triangle na baliktad sa isang bulsa sa likod, bag na lacoste, iyong me malaking buwaya sa harap, oakley na salamin at iba pa. at para patunayang mayaman ka nga, magsa-zagu ka at hindi iyong baby zagu ha, ‘yong grande ang size na katumbas actually ng isang meal mo sa araw na iyon, keber na ang kumain ng kanin at least nakapagzagu di ba? magbibitbit ka lagi ng mga imported na books na hiniram sa kaibigan, pataxi-taxi ka lalo’t maraming nakakakita sayo’ng papara ka ng taxi at iba pa.

tapos kapag mayaman ka, mega bili ka rin ng mga bagay na ginagamit ng karaniwan pa sa karaniwang tao tulad ng tsinelas na pangkalsada (iyong pinangbabato ng mga batang nagtutumbang preso), nauso rin dati iyong panyong checkered na ipinangtatali sa buhok (iyong ginagamit ng mga babaeng magbubukid) at para patunayan pa na masa ka, uupo ka sa gutter ng kalsada, sasalampak sa sahig sa eskuwela, makikisabay ka sa pagkain sa karinderya, magsusuot ka ng pantalong marumi at wakwak na’t naghihimulmol ang laylayan samantalang nakapila ang mga matitino mong pantalon.

itong pagpepretend na ito, usually e, halata namang pretension lang. madalas, mukha pa ring mahirap ang mahirap, mayaman ang mayaman. hindi ko alam kung bakit gustong gusto ng mga tao ang magkunwari.

guilty rin naman ako rito. kung magdamit ako, mukha akong mayaman. (pero kinakalong ko si EJ sa dyip para makatipid sa pamasahe). pag bumababa ako sa kotse ng jowa ko, taas-noo ako na para bang akin ang kotseng iyon complete with driver (pero actually nakisakay lang naman ako). kung minsan, nagsasalita ako na para bang matalinong matalino ako pag nasa labas ako ng up. sumisingit ako sa mga usapang intelektuwal. (pero pag nasa UP na ako, wala na, tiklop na dila ko)

reason ko kung bakit ako nagpe-pretend minsan? gusto ko hangaan ako. gusto ko kainggitan ako. yikes. masama nga, ano? pero minsan kasi iyon na lang iyong pagkakataon mong magcreate ng illusion para sa sarili mo. na once in your lifetime kinainggitan ka, hinangaan ka. nakakaboost din ng self confidence, bah!

pero masama nga iyon kasi hindi naman totoo. at minsan, gumagawa pa tayo ng paraan para ipagpatuloy ang paglikha ng ilusyong iyon. halimbawa, inuubos natin ang pera sa pagbili ng mga branded na bagay samantalang halos wala na tayong makain. napagkakamalan tayong masa, nakukuha natin ang simpatya ng masa but actually, hindi naman tayo masa. ang driver ng tatay natin, masa. at kakarampot ang pasuweldo ni daddy sa kanya. ang yaya natin since birth, yaya pa rin hanggang ngayon. wala tayong naidulot na kaunlaran sa kanya.

naisip ko, mare-relate ito sa bayan. nagkukunwari tayong maunlad. angkat tayo nang angkat ng mga cellphone. ang overpass, me escalator. kahit munting bata, nakakapagfriendster. nagkukunwari tayong matalino sa ingles. ang tatayog ng ating mga building. de laser ang mga gripo sa malls etc. etc. etc.

samantalang nagkalat ang mga batang alang sapin sa paa. nagugutom ang mismong mga taong nagpo-produce ng malalafang natin. iyong teacher sa estong sampay bakod elementary school, namamasa lagi ang kilikili sa init sa loob ng kanyang classroom na parang kaluluwa ni sharon cuneta sa isa niyang pelikula, gutay-gutay.

punyemas! pasikat kasi tayo e. pero ayaw natin harapin ang katotohanan. kasi masakit. masakit aminin na mahirap tayo. wala tayong pera. masakit isipin na kelangan unahin natin ang mga basic things bago tayo magsipormang lahat. mas masarap nga naman ang magpretend. at mas madali kesa iyong humanap tayo ng solusyon sa higanteng problema na ‘yan: KARALITAAN

isa pa. alam n’yo ba na me nakikinabang diyan sa walang katapusan, taas-noo nating pagkukunwari? ibalik natin sa tao. pag bumibili ka ng hot or cold japeyks na cologne ng benetton, sino ang kumikita? ikaw ba na bumibili? pag kumakain ka ng french fries sa mcdo habang tumatambay ka roon pagkatapos ng klase mo kasi maaga pa at baka me makakita sa’yo sa pagsakay sa ordinary bus, sino ang kumikita? ikaw ba? o ang dambuhalang food chain na MCDO?

bilang isang bansang nagkukunwaring maunlad, mayaman hmmmmm…mabango? pag nag-aangkat tayo ng mga bagay na ikagaganda, ikababango natin bilang bansa, sino ang kumikita? tayo ba? tayo?

sagot!

kung hindi mo alam ang sagot, utang na loob, ‘wag magkunwari.

Nagscuba diving ako kahapon. Barges ang pangalan ng site. Dito sa SBMA sa Subic.  Ang dami kong nakita sa ilalim ng tubig!

Frog fish- Pangit ito grabe at hindi ko nga agad napansin kasi makulay ang surface kung san siya nakahimpil. E siya makulay din pero dull ang kulay niya. Bukol-bukol ang hitsura niya in short mukha siyang batong tinubuan ng mga bato pa. A…naku baka hndi kayo maka-relate sa description….A! Eto ang bakekang ng dagat!

Barracuda- mahaba at medyo payat na isda. Marami ang natatakot dito kasi ang defense mechanism nito e offense mechanism din niya: ang kanyang mga ngipin na singlaki ng ngipin ng tao pero matutulis. So ang barracuda, parang piranha na ini-stretch at pinapayat. Tapos silver ang kulay.  At me streaks ng itim. Nung una kong nakita, iisang piraso lang. hindi ako natakot. Naalala ko lang ang isang plastic na laruan ni EJ so napa-“aaa…barracuda pala ‘yong toy na ‘yon”…ako. Pero mayamaya lang, sa ibabaw ng barge, nakakita ako ng 3 barracuda. Inaaaaaaay… nakakatakot talaga! Kasi parang may aura sila na murderers ganun.

Stingray-eto yung hayop na mukhang mantaray. Wala rin kayong idea ng mantaray? Hmmm… ang hugis niya ay diamond na hindi pointed ang mga gilid. Tapos me mahabang buntot. Malaki rin ang kanyang mga mata at nakaangat from his flat face/back. Eto raw ang nakapatay dun sa australyanong crocodile hunter. So nung 1^st time kong nakakita nito, napahigpit ang hawak ko sa kamay ni joji at nagswimming ako paitaas. Pero this time, parang sa sobrang dami nila (parang pusa, pakalat-kalat) hindi na ako natakot. Ako pa nga ang nakaka-spot sa iba. Nagtatago ang mga stingray sa buhangin. Pero ang weird kasi nga nakalabas ang buntot nito at mata. Tago? Asa pa siya? hahaha

Lion fish-nakakita ako ng dalawa. Medium sized. Mga 4 inches lang. tapos ang astig nito siguro kasi alam niya, poisonous siya. Kahit alam niyang me nilalang dun na hindi tulad niyang taga-atlantika, hindi siya umaalis. Ganun lang siya, parang naka-suspend sa ere at parang peacock na nakabuka ang kanyang mga “feathers” maganda siya tingnan kasi parang laging gulat hahaha

Clown fish na malalaki at maliliit-eto ang isdang nakikipagtitigan sa’yo. Sabi ni joji at ng mga tao niya, kung ang clown fish daw e lumaki ng mga isang dangkal, wala na sigurong divers. Kasi ang clown fish daw ay nangangagat ng mukha! Pero itong nakita ko e hindi naman ako kinagat. Pero yun nga nakikipagtititigan siya. Yung titig na parang inaalala niya kung saan niya ako nakita (clownfish: parang familiar ka…do we know each other?) tapos binulaga ko siya gamit ang kamay ko, mabilis siyang lumayo. Mabilis diyan siyang lumapit uli. Binulaga ko uli. Layo siya. Tapos lapit uli. Bulaga!  Layo. Lapit. Bulaga!  Layo. Lapit.

Aba! Kamag-anak siguro ito ng Boyoyong, ineentertain ako!

Nakakita rin ako ng clown fish na super liit. Ang cuuuuuuuuute! Kasinlaki lang ng kuko ko ganun. Tapos andun siya sa sea anemone na red and white and pink ang kulay. So ang ginawa ko, pinaypay ko ang “bahay” niya para lumabas siya doon.

Aba, ang galing. Andon pa rin siya. Paswimming-swimming sa loob. Tapos pinaypay ko uli, iyong mas malakas para tumilapon ang maliit na clown fish. Sus, wa epek! Andun pa rin siya samantalang hindi naman siya nakakapit sa anemone.

Naalala ko tuloy si  ej sa point na ito.

Ako: wag na wag kang lalabas ng bahay.

EJ: opo

Ako: kahit anong mangyari!

EJ: Opo

Ako: kahit may pumunta rito at sabihin, isasama ka papunta sa office ko.

EJ: opo

Ako: kahit na….

EJ: Ma! Oo na!

Siguro ganun din si little clown fish, sinabihan ng magulang na wag na wag lalabas ng bahay. So kahit siguro mala-electric fan ang speed ng kamay ko sa pagpaypay sa bahay niya, hindi lalabas yun. Ga-bebang din siguro ang nanay niya.

Black and white na isda-itinuro lang ito sa akin ni Joji sa gitna ng mga bakal sa barge. parang Dalmatians ang isdang ito. Though hindi nga lang puro spots kundi may streaks din na black and white. Tapos tumugtog sa isip ko yung kanta ni Michael Jackson, it’s black, it’s white! Dendendenden black or white!

Star fish-na hindi naman pala fish in the first place. Kasi sabi sa science book na pinagtiyagaan kung tagalugin para sa mga bata sa marikina public library, wala itong fins. Nakakita ako ng orange, blue, violet na starfishes. Usually  lima ang galamay niya. Yung nakita kong lima ang galamay, nakadikit nang patayo sa isang bato. Parang tao hahaha na nakadipa at medyo close pa sa isa’t isa ang mga “paa” nito. Naalala ko tuloy ang posisyon ni Jesus Christ na pinako sa krus. Siguro kung nakita itong star fish na ito noong unang panahon noong di pa uso ang star, tatawaging jesus fish ang hayop na yan. Nakakita rin ako ng starfish na apat ang galamay. Plus fish ang dapat na itinawag dito. Mukhang plus sign. Wow math under the sea!

Puffer fish-ang fish na ito ay mataba pero may pagka-square ang kanyang hugis. Parang kahon ang katawan niya at pag na-eexcite o nakakaramdam ng danger e nagpa-you guessed it-puff! Tapos magtatayuan ang kanyang mga “tinik.” Yung nakita namin e nasa ilalim ng barge. Hindi sinasadyang nadiscover ko siya noong sumayad ako sa sand portion ng barge at ayun nga siya, pakubli-kubli sa ilalim. Itinuro ko ito kay joji. Nag-ok sign siya. Matagal kaming nakipagtinginan kay puffer fish. Ang ganda ng mga mata nito. Ang laki kasi. Parang mata ng tao. Siyempre hindi intsik. Parang mexicano ganun. pero cool lang siya, hindi siya nagpuff.

Isdang parang butterfly-hindi ko alam hanggang ngayon kung ano ang pangalan ng isdang ito. Ako uli ang naka-discover sa ibabaw ng barge. Marami ring buhangin doon so naispatan ko ito na nakahimpil lang. para siyang nagdidisguise e. nakatiklop ang kanyang mga pakpak sa magkabilang gilid. Pinuntahan ko si joji na nasa likod ko at itinuro sa kanya ang isda. E hindi niya makita (hina na nga yata talaga ng mata hahaha) so lumapit siya nang lumapit sa kinaroroonan ng isda. Biglang binuka nito ang kanyang mga pakpak! Ang ganda! Grabe.  Para talagang butterfly. Tapos nagswimming siya palayo sa amin. Tapos lumapit pa ang isang diver na kasama namin. Tiniklop niya ang isa niyang pakpak pero ang isa nakabuka pa. then hindi ko na siya nakita. Sabi ni joji, tiniklop na rin daw ang isa pang pakpak at parang bala na biglang sumagitsit sa tubig. At ayun nga, magic, nawala!

Lobster-ang haba ng kanyang whisker! Akala ko tuloy malaking lobster. Mga isang dangkal lang pala. Dati kasi, nakakita ako ng pagkahaba-habang whisker mga isang metro, pero hindi namin nakita ang lobster kasi nasa loob sila (oo, sila kasi apat ang whisker, meaning 2 lobster) ng bato. Nananakam lang. nang-aakit.

Aba, kahit lobsters, aral sa art of seduction.

Sea cucumber-mukha itong isang higanteng uod. Iyong mga nakita namin e kasingtaba ng hita ko at mga kalahating dipa. Ang laki talaga. Tapos bago ako umakyat sa surface, inabangan ko itong gumalaw. Ang tagal kong naghintay dun. tapos nung paangat na kami na-realize ko, gumagalaw na pala ito. Nga lang, super bagal. Sabi ko na nga ba…ito ang ninuno ko. Hindi unggoy tulad ng sabi ni charles Darwin. Hindi usatulad ng sabi ng etsa puwera ni jun cruz reyes. Beverly Siy Cucumber.

At ang winner sa lahat: plastic ng sky flakes, tube ng toothpaste, neon green na straw at kung ano-ano pa-shesh oo mga pipol, me mga basura pa rin sa ilalim. So dapat talaga tayong magtapon sa tamang tapunan kasi napupunta sa ilalim ang mga tinatapon natin. Amen.

Parang pakikipagbreak sa karelasyon ang mawalan ng
cellphone. At maraming beses ko na itong naranasan. Naholdap ako, tinutukan at
tinangay ang buo kong bag (kung saan naroon ang cell, wallet at undergrad thesis
ko, hard copy at diskettes nito). Nasiraan na rin ako ng cellphone kaya
kelangan kong ibalik sa pinaggalingan. nakapagbigay na rin ako ng cell sa
kapatid, isang beses, sa kaibigan pa ngang nangangailangan. at ngayon nga, nadukutan.

kung matagal mo nang gamit ang isang cellphone. As in matindi
na ang pinagdaanan nyo tulad ng naulanan na kayo, nalublob sa baha, nadapa sa
bako-bakong kalsada, napadpad  sa
mapanganib na lugar (nagkalat ang sanggano) at todo-proteksiyon ka sa cell mo, katabi mo siya sa
pagtulog, Minsan siya pa ang inaasikaso mo kahit kasama mo ang mga kaibigan mo, una
mong hinahanap ang cell mo pagdating sa bahay pag naiwan mo to. Pag ganyan
katindi ang attachment,  pag nawala tong
cell na to, talagang mararattle ka. lalo pa’t sapilitang kinuha sa’yo o dinukot
nang palihim. Magpapanic ka. magfa-flashback in 5 seconds ang lahat ng nandoon
sa cell mo: ang halaga nito sa buhay mo, ang P300 call card na kaloload mo lang
noong isang araw, ang mga forwarded messages na kahit 2 taon na e
hindi mo pa binubura kasi pampalakas ang mga yon ng loob mo, ang cost ng
cellphone mo. Lahat-lahat. Babalik sa isip mo in 5 seconds.

Tapos magsusumbong ka sa pulis para mawarningan ang iba. Pero
siyempre ang mga pulis wala naman talagang nagagawa kundi magsabi ng “oo, sila
nga ‘yon. Hindi lang namin matiyempuhan ang mga magnanakaw na ‘yan, e” at magpayo
ng: “‘ne, mag-iingat ka na lang sa susunod.” At pusta ko, magpapasalamat ka pa
kahit maluha-luha ka na. “thank you po, sir.”

Tapos pagtalikod mo, marerealize mo at matatanggap mo na
wala ka na ngang cell. Kahit pa ipinangako ni Police Inspector Akoangbossngmandurukotsobakitkopaibabaliksayoangcellmo,tanga?
 

na tatawagan ka niya pag nahuli ang mga maysala, tanggap mo
na: wala na, forever, ang iyong cell. Siguro sa susunod na lifetime, magkukrus
uli ang inyong landas. Posible. Pero not in this lifetime, pare. So better
accept the loss na lang, you know.

Sa una, maninibago ka. mami-miss mo ang cell mo. Minsan feeling
mo may cell ka pa rin. Pag me tumunog na toot-toot mag-aapuhap ka sa bag mo. Feeling
mo cell mo ‘yon. Minsan, maririnig mo ang ring tone mo kahit tahimik naman ang
paligid. Pag gagamitin mo na’t hinahanap na sa bag, saka mo maaalalang wala na
pala ito. iba na ang may hawak. Iba na ang humihimas at pumipindot dito. sa
unang gabi, sisisihin mo ang sarili mo. Ba’t kasi ang tanga-tanga mo. Of all
places, don ka pa mawawalan. Mapapamura ka pa. tapos magwiwish ka

sana

mamatay na ang nagnakaw nun. Mapapapikit  ka pa nang mariin. Kasi naiinis ka.
iniiiiiiiiiiiiis na iniiiiiiiiiiiiiiis. Naku, mamatay na

sana

.
Mamatay na. now na.

Tapos maiisip mo uli ang cell mo. Hindi ka patatahimikin ng
mga alaala nito noong magkasama pa kayo. Maiisip mo noong winawalang bahala mo
ito. minsan nababagsak mo kasi careless ka. minsan, binabato-bato mo na lang sa

kama

. Minsan, sinisiksiksik mo na lang sa bulsa ng
pantalon. Minsan nababasa ng ulan. Pero andiyan pa rin siya, pumapalya
paminsan-minsan, namamatay nang walang dahilan, nag-no no signal pero 99% of
the time, reliable naman. Maasahan.

Kung wala kang pera, hindi ka muna bibili ng kapalit. Makikitext
ka lang sa iba. Makikipindot sa cellphone nang may cellphone. Yung iba, willing
magpahiram. Yung iba hindi. “wala na akong load, e,” sasabihin sa’yo. Sasagot ka
naman ng, ok lang. sige kay ano na lang ako makikitext. Pero actually,
sinisigawan mo na siya ng DAMOT!!! sa isip mo. Secretly, nagsa-shopping na rin ang
utak mo. Tumitingin tingin ka na rin kung ano ang maganda at murang cell. Maiinggit
ka sa ibang may cell at sasabihin mo pa dun sa mayabang mong kakilala na,

sana

madukutan ka rin. Pero alam mo namang kahit pa madukutan siya, may kapalit
agad. Mayaman, e. hindi alintana ang mga ganyang uri ng magnanakaw. Cheap,
pare.

Pag bumili ka ng bagong cell, maeexcite ka. tutuklasin mo
ang features nito. nagpapalipas ka ng mga tatlong buwan bago tuklapin ang plastic
sa LCD. Tapos susubukan mo lahat nang nasa menu. Pipindot ka rin nang pipindot.

Aba

, siyempre bago pa ang keypads. Tapos
ipapamalita mo sa iba. Pero depende. Kung pangit ang cell mo, ipagkakalat mo
lang ang cellno. pero quiet ka lang sa brand at year model nito. kung maganda,
kukunin mo ang cellno. ng friend mo sa harap niya para mai-showcase ang bago,
kumikinang at amoy cellophane pa na cellphone. Kung maganda at mamahalin ang
cell mo, marami ang hahanga at maiinggit sayo. Kung pangit at luma na rin ang nabili
mong cell, pagkaawa, as in habag sayo ang mababasa sa kanilang balintataw.

Tapos siyempre paranoid ka na baka mawala uli itong
kasalukuyan mong cellphone. Ipakasisiksik mo ngayon ito sa full metal jacket este
bag mo. Itatali mo pa nga sa leeg minsan. O kaya iiwan na lang sa bahay, wag na
idisplay at baka manakaw na naman.

Tapos after sometime mamimiss mo uli ang dati mong cell kasi
nga kahit papaano maninibago ka sa pagpindot dito sa bago, sa pagtunghay sa
mukha ng bagong cellphone, minsan magpapalit ka rin ng charger. All in all,
marami talaga ang mababago. Bahagi na kasi ng pang-araw-araw na buhay ang
nawala e. tsk…

But, dear, me cellphone man o wala, ang life e,  parang show. it must go on. Hihinga ka pa rin,
kakain, iinom, maliligo, matutulog, mag-aaral, magtatrabaho, tatanda,
mamamatay. At tulad ng cellphone ang iba pang mga bagay sa buhay mo. Mabubuhay ka
kahit wala ang mga ito. so pag nawalan ka na nang lahat-lahat, dun mo marerealize, ang
pinakamahalaga pala, e, walang iba kundi ang hininga mo at ang willingness mo
na ipagpatuloy ang pagbuga at paghithit ng hangin, ng buhay.

Parang pakikipagbreak sa karelasyon ang mawalan ng
cellphone, korek? Masakit. Sa ulo, sa bulsa, sa puso. Pero sige, tuloy pa rin
ang buhay. Sus, para cellphone lang? at sabi nga dati ng nanay ko, sus, para si
________ lang?

Kaya tinatawag ko lahat ng ninakawan ng cellphone (at ng mga
jowa na rin), sabay-sabay nating murahin ang mga lintik na magnanakaw na yan.
at ipakita natin sa kanila, with a smile ha, na magpapatuloy tayo…..magpapatuloy!!!

Inhale…. exhale ….inhale….exhale…. Inhale…. exhale ….inhale….exhale….

ganito pala ang maging nanay. ang dami-dami mong matutuklasan sa sarili mo.

ako kasi, walang pakialam sa buhay ko. i mean, wala akong takot na mamatay. ‘yong tipong kung mabangga, e di mabangga. kung malason, e di malason. tapos! pero kaninang umaga, pag gising ko, at namulatan ko ang natutulog na si ej, ang natutulog niyang mukha directly opposite of my kagigising na mukha, parang kutsilyo sa katawan ng babaeng pinatay sa pelikulang Psycho na sumaksak sa isip ko: hindi ako puwedeng mamatay ngayon o mamya o bukas o next year o, basta sa hinaharap, kasi may EJ.

weird. pero ganito kasi, kahapon, dami kong ginawa.

1. nagpunta para magfollow up ng Dagdag Dunong projects sa Marikina

2. nag-UP para magbigay ng ia-upload na announcements sa panitikan.com (timing na timing kasi nagpasuweldo ang boss kong mabait, si eva)

3. nagpunta sa Guadalupe para magdeliver ng 46 novels ni Lualhati Bautista sa isang book shop na puro romance novels ang tinitinda at pinapaarkila. noong andun ako, mga 5pm, andaming customer ni Manong Edgar. puro babae. me estudyante, me lola, me mukhang nanay, me sidewalk vendor (naulinigan ko kasing nag-uusap sila ni Manong Edgar tungkol sa space ni manang sa gilid ng kalsada, ichichismis ko na rin sa inyo: starting next week daw, mag-aallot ng 1 square meter sa bangketa ang barangay at pulisya sa mga nagtitinda. me bayad ito P3000 per month tapos meron pa rin daw under the table na daily payment. sabi ni manong edgar, ito raw ay money making scheme lang ng mga taga-barangay at pulis…tsk…tsk…)

Nung nakita ko ang mga customer ni Manong, naisip ko, andami pa rin talaga ang nagbabasa. ordinaryong pinoy ito mga tsong. at kung gusto nga naman natin silang ieducate (i mean maging kritikal sa lahat ng bagay) sa pamamagitan ng kanilang past time, sabi nga ni anna sanchez, tayo, tayong mga manunulat ang magreach out sa kanila. baba ka muna sa toreng garing (ivory tower), dear fellow writer of the philippines, at umapak sa lupa. ‘yang mga grand and noble stories and poems natin, isulat sa paraang maiintindihan at maaliw ang nakararami. PERO SIYEMPRE, EASIER SAID THAN DONE.

magpapatuloy na lang ako. tuwang tuwa na ako nang maideliver ko ang novels kay Manong kasi mula pa lang umaga na nagMarikina ako, bitbit ko na ang mga novels na ito. in fact, mas marami pa sa 46 ang bilang nito pero suwerte namang nakabenta kasi ako sa UP (thank you uli, pagkataba-tabang sir jun cruz reyes at pagkagala-galanteng ilokanong si sir arnold azurin. thank you rin ke ging na kaklase ko last sem at sa mga napilit kong mga estudyante na bumili ng novel ni Lualhati.)

4. nagMarket! Market! ako para kunin ang libre kong kopya ng aking unang nobela, Mingaw. ang publisher ko ay Philsprint at meron silang office sa 4th floor ng Market!Market! Very accommodating naman sa akin si Obi, ang editor-in-chief nito na magreresign na raw in two weeks kasi…secret na lang.

Matagal na akong excited makita ang nobelang ito. aba, siyempre anak ko yata ang mingaw. kaya laking dismaya ko nang makita ang hitsura nito: manipis at parang newsprint lang ang papel at maliit ang size, malaki pa ang dangkal ko. mukhang tigsasampung piso lang sa bangketa. pero kung titingnan ang cover na erotic ang dating, gawa sa matigas at glossy na papel,  papasa namang kinse pesos. Pero putcha, wala naman yatang mag-aaksaya ng P90 (presyo sa national bookstore) sa ganung hitsura ng libro. sabi ni obi, hindi kasi pinoy dito ang talagang market ng literotika kundi ang mga OFW. Patay! sa isip-isip ko, e putcha anti-OFW nga ang Mingaw, e.

kaya eto, siguro lalakad ako nang paluhod habang nagrorosaryo sa Quiapo, pupunta ako sa Chinese Temple at mag-aalay ng insenso at prutas kay Buddha,  pupuntahan ko ang tatay ko sa Manila Memorial Park, gagawa ako ng maka-Diyos na tula, magfafasting ako, sasabayan ko ang 3 o’ clock prayer sa TV (promise hindi ko na ililipat) holy god, holy might one, holy immortal one have mercy on us and the whole world (repeat 3x)

baka sakaling maawa si God at paabutin niya sa sampu ang worldwide sales ng Mingaw.

nagdala na rin ako ng 25 kopya ng mingaw. consignment. so medyo mabigat ito. pero mas mabigat ang mga hakbang ko mula pa lang sa paglabas ko ng philsprint office. disappointed talaga ako. actually, me problema rin ako sa ganito. madali akong madisappoint. iba kasi ang tingin ko sa reality. ang taas ng expectation ko sa mga bagay-bagay.

example no. 1: meron akong naging close friend nung college at naging ka-lira ko pa. minsan akong na-dismaya sa taong ito dahil feeling ko hindi niya sinuklian nang tama ang taong tumulong sa kanya (hindi ako ‘yon, ha? iba pa. mataas na tao tipong pambansang alagad ng sining, ganun) hanggang ngayon hindi ko siya kinakausap. reason? disappointed ako sa kanya.

example no. 2: medyo mabigat. etong tatay ni EJ na akala ko e, ako ang kaisa-isang tao na nakapedestal sa puso niya whatever happens kasi ganito naman ang turing ko sa kanya dati, iyong tipong kahit pa magboyfriend na ako, o mag-asawa ako o whatever, me space sa puso ko na tanging siya ang may-ari. DA PAWER OP PERS LAB….until nagkakuwentuhan kami years ago (break na kami that time at malaki na rin si EJ) ganito ang naging takbo…

SIYA: alam mo, meron akong babaeng gustong balikan at makatuluyan. hanggang ngayon nafi-feel ko ‘to kahit me anak na siya.

AKO: (kinikilig-kilig pa ako sa point na ito kasi alam ko ang isasagot niya ay IKAW! sa itatanong ko>) Sino naman ‘yan?

SIYA: Si Jing. Naiisip ko nga siya lagi e. at nakita ko siya recently.

isinaksak ko ang bote ng beer sa bunganga ko para di ko siya ma-Pisting yawa! ang gago. gago talaga. e, putcha nung time na nakilala niya ang girl na ‘yon e, live in na kami. aylabyuhan nang walang humpay sa isa’t isa as in every 2.6 micro seconds. nagpapangakuan ng walang-iwanan-hanggang-kamatayan. nagsesex sa tuwing maririnig ang theme song naming forevermore ng side A kahit nasa kuwarto o sala o banyo o Mcdo man kami.

SIYA: akala ko kasi wala na tayo nun.

may time na umuwi ako sa bahay ng nanay ko kasi super hirap kami sa pera nun pero kami pa. Kami pa. icacapitalize ko pa para iemphasize ang point na KAMI PA. as in aylabyuhan pa rin nang walang humpay sa isa’t isa (every 2.6 micro seconds nga), nagpapangakuan pa rin ng walang-iwanan-hanggang-kamatayan at nagsesex pa rin sa tuwing maririnig ang forevermore sa kuwarto o sala o banyo o Mcdo man minsan Jollibee. at isa pa, may boypren ang Jing na ‘yon. eventually, napangasawa rin niya. tapos ngayon, sasabihin sa akin ng pagkacute -cute kong ex na si Jing ang nais niyang makita, makasama, makapiling sa habampanahon?

W-O-W.

SIYA: alam mo, naalala ko pa noon, lagi kaming nagkukuwentuhan at sabay na magmeryenda pag break time. nanonood pa nga kami ng sine.

napakapit ako sa mesa. sine? gago. grabe. gago ‘to, sa isip-isip ko. ginago na pala ako bata pa man kami. nadisappoint ako. matindi. sa kanya at sa pantasya ng first love. at sa love na rin mismo. Nung bata kasi ako, antaas ng tingin ko sa love.

first love never dies.

love conquers all.

in the name of love.

love ba dami love bango kay mr. clean… (ooppss…wag nang kantahin)

kaya, ayan. dati tinetext ko pa yan ng hapi berdey o meri krismas. ngayon, nungka.

so balik tayo sa mingaw. dismayado nga ako sa hitsura nito. pagbaba ko ng dyip sa Guadalupe, naglakad ako pa-MRT. nasira pa ang plastic ng dala kong mga libro so dalawang kamay kong buhat ito. ang ingay sa parteng iyon ng Guadalupe. nagkalat ang mga nagtitinda ng kalamansi, unan, sando ng bata, cover ng cellphone, tiglilimampisong baterya….palakasan ng boses ang mga barker ng dyip. amoy sunog na gulong ang paligid, ewan ko kung bakit. arangkadahan ang mga sasakyan. hindi kontento sa isang broom. kundi broooom…broooooooooooom parang gustong bingihin ang langit. nagsasanga-sanga ang mga tao.paroo’t parito. ang sakit na ng paa ko. pagod na ako. mabigat ang mga libro. walang zipper ang bag ko at baka madukutan ako. pero tuloy-tuloy lang ako sa paglalakad. parang wala nga akong pakialam dun sa nakikita, naaamoy at naririnig ko.

ganon pala ang disappointment. minamanhid ka.

pagdating sa MRT, siksikan pa. sa mga ganong pagkakataon ko narerealize na may power ang katawan natin na lumiit nang 99.9% mula sa original size nito. pagbaba ng MRT, halos isang kilometro pa ang nilakad ko papunta sa sakayan ng dyip. tapos me trapik sa anonas corner sikatuna e once in a blue moon magkatrapik dun. so additional na lakad na naman. napagmasdan ko tuloy ang langit. kaya pala, e. Blue moon nga. bluer than blue. hay….nakauwi ako ng bahay, 8pm na at sinalubong ako ni EJ. nag-alala ako na galit siya o umiiyak kasi 6pm ang pangako kong uwi.

EJ: me ibibigay ako sa’yo.

tapos tinakpan niya ang mata ko at inakay ako papunta sa ref.

EJ: surprise!

dalawang spanish bread at isang brownies ang binigay niya sa akin. na-hipo ako. as in na-touch. kung sa ibang araw ko ‘yon natanggap, hahalikan ko lang siguro siya sa pisngi, yayakapin, magte-thank you ako, tapos na. pero ito, isang araw sa buhay ko na binugbog na naman ako ng isang unseen force tulad ng pagkadismaya, ang dating sa akin, e, pag-asa, pag-ibig at buhay, nagkatawang spanish bread at brownies. mga tinapay na handog sa akin ni EJ, ang anak ko. nilantakan ko na.

ang sarap. ng lasa at ng pakiramdam.

Lagi nga kaming nag-aaway e, sabi mo, strong kasi ang
personality niya. napaka-strong. Grabe.

Sa isip-isip ko, ba’t ako strong din naman, a?

Sabi mo, ikaw, weak ka pa, e. weak pa ang personality mo.

Di ko alam kung bakit mo nasabi ‘yan. Baka hindi mo pa nga
ako lubusang kilala. I consider myself a strong woman. Matigas ang ulo. Makulit.
Maulit. Mapilit. Malakas ang loob. Matatag.

Pero siguro, akala mo, weak ako. Kasi isang yaya mo lang,
sama na ako. Kahit pa ang tagal-tagal ding di dinalaw ng text mo ang cellphone
ko. Kasi…kasi… maraming beses na hindi ko napigilan ang sarili kong itext ka o
tawagan ka. Lalo na pag kinukutkot ng alaala mo ang isip ko. Weak ang tawag
diyan.

I disagree. Malakas ako. Pero ang lakas-lakas mo naman kasi sa
akin. Daig mo pa ang Globe.

Alam mo kaya kita nilagay sa libro, para i-immortalize ka. Ikaw
at ang mga alaala mo sa isip ko. Posible raw ang immortality sa alinman sa
ganitong paraan:

1. magtanim
        ng puno
2. mag-anak
3. magsulat
        ng libro

Kaya ikaw, isinusulat ko sa libro.

Nagsusulat ako ng mga bagay na pinakamalapit sa puso ko. Kasi
‘yon ang mga alam na alam ko. Nagsusulat din ako tungkol sa mga bagay na hindi
nagkaroon ng katapusan. Ng mga bagay na walang closure. Kasi iniisip ko, pag
naisatitik ko na ang tunay na
nararamdaman ko, maipa-process ko ito. Mawawala sa dibdib ko. Magiging malaya
ako. Ito pala’y isa lamang sa mga lesson na matututuhan ko sa buhay sa
pamamagitan ng pagsusulat. May mga bagay na hindi mo kayang pakawalan kahit ano
pang gawin mo. Kahit pa ipagtabuyan mo. Kasi minsan me hibla ng isip mo ang
siya mismong nakakapit sa mga bagay na ito.

Paano ‘yan? Wala na talaga akong kawala sa mga bagay na
basta na lang nawala at di nagpaalam sa akin at hanggang ngayo’y kinakasama ko
pa ng loob ang pagkawala nila?

Nakakaiyak naman. Totoo kasi.

-Maya

Ganito rin pala ang feeling. Masakit pa rin. Hindi ko na nga
siya naka-do, ganun pa rin. Bakit kaya? Bakit kaya everytime na magkikita kami
ni Brian, tapos pag umalis na siya, nalulungkot ako? Actually, hindi lungkot. Kirot.
Kumikirot ang puso ko.

Para bang umuka siya ng kapiraso
nito tapos dinala, tangay-tangay niya pag-alis niya.

Dati, akala ko kaya ko nararamdaman ang feelings na ‘to kasi
feeling ko ginamit niya lang ako after naming magsex. Ganito, sa umpisa, kilig
na kilig ako. Bawat haplos niya, Meralco bill ang dating. Kuryente. Nandiyan na
ang kuryente. Tapos matutuloy ang lahat ng haplusan sa halikan tapos matutuloy
lahat ng halikan sa sipsipan ng mga bagay-bagay na nabubuhay. Tapos yun na,
dyug-dyugang umaatikabo. Anong panama ng mga x-rated videos ng Kano sa ‘min? Wala!

Tapos hihiga kami sa tabi nang isa’t isa. Minsan parehong
nakaharap sa salamin. Minsan, nakaharap sa isa’t isa. Ako, sinasaulo na naman
ang mukha niya para sa tiyak na matagal-tagal na namang di pagkikita. Siya,
ewan. Baka ganun din. O baka dahil alam niyang masasaktan ako pag di niya ako
tiningnan. Masyado kasing cerebral na tao ‘to, e.

Tapos habang tinitingnan ko ang bawat bahagi ng kanyang mukha,
aatake na naman itong lungkot, kirot, ewan ko ba, hindot! Ang sama ng
pakiramdam ko. Parang iyong nararamdaman mo pag nahuhuli kang nangupit ng barya
sa bulsa ng pantalon ng tatay mo. Iyong parang pag nakakakita ka ng isang nanay
na kelangan nang umalis papuntang work at iyak nang iyak ang baby niya. ‘Yan. ‘Yang
ganyang feeling. Laging nag-iiwan ng malaki, ga-mundong bikig sa lalamunan mo.

All along, akala ko, after-sex feelings lang ito.

Kanina, nagkita kami, nagkausap lang. Hindi nagsex. Ni hindi
kami nakapagholding hands o nakapaghubad man lang. Super wholesome activity. Kumain
ng fries sa fast food nagkuwentuhan tungkol sa love life niya, love life ko, masaya-ka-ba-sa-kanyang
uri ng pag-uusap, work niya, work ko, travel, past namin, things we told each
other before tapos matatawa kami. Masayang tawa, sincere. Kitang kita sa mata
ng isa’t isa. Tapos nagpaalam na siya nung nagtext ang karelasyon niya. Sumakay
siya ng sasakyan niya at pinaandar na ito.

Bye!

Tapos me anti-physics na nangyari. Habang paliit nang paliit
ang sasakyan niya sa paningin ko, palaki nang palaki itong masamang pakiramdam
sa dibdib ko.

Lungkot? Kirot? Ewan. Tangina. Ganun din pala. Nagsex na
lang sana kami.

-Maya,

tauhan sa mahabang kuwento ng pag-ibig na matagal ko nang
sinusulat

ilang linggo na rin ang dumaan nang mapanood ko ang memoirs of a geisha. ang dami kong narealize habang pinapanood ko ang pelikula at pagkatapos nito. napanood ko ito isang araw yata pagkatapos kong manood ng tatlong sunod-sunod na korean films sa up.

maganda ang memoirs of geisha pero mas maganda ito kung mula sa point of view ng isang japanese, ng insider. pero anyway, heto muna ang mga lines worth remembering:

1. a story like mine should never be told-opening line ito grabe so parang sabi ko, wow, ano kaya ang kuwento niya?
2. water is powerful. it can destroy rocks or even iron over time. when water is blocked, it  creates a new path.
3. every step i made was to bring myself closer to you-bidang babae to bidang lalaki(haaaaaaaaaaay!)
4. you cannot tell the sun, "more sun!" you cannot tell the rain, "stop!" for a man, a geisha is half a wife but won’t you also call this happiness: realizing that a child’s fervent prayer was finally answered?  –yun kasing bidang babae, na-meet niya ang lalaking pinakamamahal niya noong bata pa siya. binilhan siya nito ng parang slurpee at binigyan ng konting coins. iyong batang iyon (bidang babae), imbes na ipambili ng food ang pera, inalay niya ito sa temple at nagdasal na sana makita at makapiling niya ang lalaking iyon sa hinaharap.
5. geisha means artist. to be judged as one is to be judged as a moving work of art.
6. there’s a poem in the temple called Loss. the poet wrote three words under the title and then erased them. you cannot read the poem Loss. you can only feel it.-haaaaaaaaaaaaaay
7. at eto ang ending (pagkaraan niyang i-explain ang concept niya ng happiness na nakasaad sa #4): anyway, these are not memoirs of an empress nor a queen. these are memoirs of another kind.

ayan. ang ganda, ano?

pero ayun nga. ang dami kong narealize. kapag outsider ka at lumikha ng isang bagay na malayo sa karanasan mo, kahit anong ganda ng gawa mo, hindi nito mahihigitan ang likha ng isang insider. teka, malabo ba? kasi, kakapanood ko lang ng korean films di ba nang mapanood ko ang geisha? doon sa tatlong korean films, suwabe ang storytelling. ang shots, simple. ang issue, presentation at discussion nito within the film with brutal honesty. sa geisha kasi, na dinirect ng isang amerikano, sa isang eksena, ang dami niyang gustong ipakita. siguro dahil abala pa ang director sa pag-eestablish ng setting: time and place. parang lagi siyang nagpapakilala ng lugar, panahon at mga tauhan sa maraming eksena. parang natatakot siya na makalimutan ng manonood na hello, japan ito, war time, geisha sila, jap.men ito….so parang ang nangyari, middle man si director sa dalawang taong hindi magkakilala. at sa bawat aksyon ng isa, ineexplain niya sa isa.

may mga tendency ang ganito: nasasala ng isang tao ang issue ng ibang tao. natutuhan ko ito sa orientalism ni edward said. sabi niya, kunwari amerikano ka, amerikano, e di lalaki? lagi mong titingnan ang isang bagay thru the point of view ng isang amerikano at isang lalaki. kasi that’s the way you were taught how to look at things, as an american and as a man.

aba, oo. malaki ang pagkakaiba nun kung titingnan mo ang isang bagay bilang isang pilipinong lalaki. so ganun din sa movie. nafifilter muna ng director ang issue bago makarating sa atin. in short, interpretasyon ng isang lalaki mula sa US ang napanood kong memoirs of geisha.

sa korean films na napanood ko, wala nito. kasi nga sila mismo ang nagpapakilala sa sarili nila sa viewer sa pamamagitan ng dialogues, eksena etc. sasabihin nila ang issue nila tapos hihimaymayin ito sa harap mo. walang kiyeme. sapul agad.

na-realize ko rin na ang laki ng kinalaman nito sa panitikan. ako bilang isang manunulat, ang the best na masusulat ko ay ang mundong ginagalawan ko. kung magsusulat ako mula sa point of view ng iba, magiging middle man lang ako. halimbawa, magsusulat ako tungkol sa buhay ng isang manggagawa, titingnan ko ang issue nila bilang isang babaeng nakapag-aral tapos saka ako magsusulat. at kahit pa sabihing 1st person point of view ang isusulat ko, tiyak ko malayo pa rin ito sa anumang maisusulat ng isang totoong manggagawa.

actually, medyo matagal ko nang alam ito pero ngayon ko lang talaga lubos na naisip at na-internalize. ano nga ba ang saysay ng pagiging manunulat kung  taga-interpret ka lang ng mundo? mundo ng pulubi? mundo ng tindera ng longganisa? mundo ng kahera sa beerhouse?

actually (uli), meron namang saysay ito. halimbawang ako, magsusulat ako tungkol sa batang nabulag dahil lumiyab ang binibilot niyang paputok (source of income niya), maganda iyon. malalaman ng iba ang ganitong sitwasyon. pero…pero… ang mamamangha rito, ang hahanga rito ay iyong hindi lubos na nakakaintindi sa complexity ng lipunan.  yes, hindi pa niya kayang irepresent ang sarili niya. bata pa. hindi pa nakapag-aral, etc… then what should we do? what should be done? bilang manunulat, forever na lang ba nating irerepresent ang batang gaya ng binanggit ko?

at kapag ganito na nanggagaling ka o nagsusulat ka sa point of view ng mas nakakataas kaysa sa subject mo, you tend to romanticize the situation. gustuhin mo mang isulat ang damdamin niya, hindi ito lalabas. kasi ang lalabas, e ang damdamin mo tungkol sa damdamin niya. in short, nasala na. usually, me halo nang awa o di kaya, paghanga o di kaya, inis o galit.

minsan na akong nasabihan na ang pagtula ay gawaing hindi pambalana. napatanga ako nang marinig ito. hindi agad ako nakapagreact kasi, hindi ko alam kung tama o mali. sinipsip nang pa-onti-onti ng utak ko ang pangungusap na ‘yon. pero after sometime na-realize ko, mali ito. ang nagsabi nito, marahil ay may paghahangad na i-monopolize ang sining ng pagtula. para mula lang sa point of view niya at tulad niya manggaling ang lahat. para sa iilan lang. para sa nakapag-aral lang. para lang sa may panahon at pera. so sa tingin n’yo, ano ang lalamanin ng mga libro natin? puro interpretasyon sa mundo ng iisang uri lamang.

ang pagtula o anumang gawaing pampanitikan ay dapat na ibinabahagi sa kahit na sino. dapat iyang itinuturo kay nene, kay boy, kay inang, kay manong driver, kay miss, size 8 nga, kay  lady guard at kung kani-kanino pa. dahil ang pagsulat o pagsasatitik ng isip at damdamin sa anumang karanasan ay isang paraan ng empowerment. ang pagsusulat ay isang paraan ng pagsasabi ng: mahalaga akong bahagi ng kasaysayan, ng lipunang ito.

ngayon, imaginin mo, ang laman ng mga taludtod ng isang magniniyog.

sa mga ganitong akda, tiyak ko, lalong yayaman ang ating panitikan.

1.If you die tomorrow to whom would you leave
everything you own?

kay eris para itago niya for ej

2.Who is the one person that you could stand
spending a straight 24 hours with and
not get the slightest bit annoyed with? Eris

3. What if you woke up tomorrow and you were
someone else completely, who would you be?
pres of the phils (baguhin ko sistema)

4.If you could change one thing about yourself,
what would you change (personality or looks)?
personality—gusto ko  maging pa-girl na talaga

sawa na akong maging parang walang kasarian

5.If you could be a member of any band that has
ever existed, what band would that be?
eraserheads saan pa?

6. milk chocolate or dark chocolate?
milk chocolate
7.waffles or pancakes?
pancakes

8. chocolate or vanilla?
~ chocolate
9.eminem-please stand up or please shut up?
please stand up lahat ng tao may karapatang tumayo sa sariling paa (hahaha)

10.If you could be in any movie as the lead role
what movie would it be?
johnny english

11.If you could design your perfect mate what
would he/she look like and be like?
intelligent looking. Dark skinned. Mas matangkad sa akin, mga 5’7

kahit anong hairstyle basta walang gel ang buhok, intense kung tumingin, broad shoulders saka maganda ang chest tipong may mahihipo akong muscle, confident looking pag nakatayo at naglalakad, ayoko yung yuyuko-yuko, ang porma, laging nakaputing polong may matigas na kuwelyo saka khaki na pants. (in short parang pina-itim na Sir Leo Zafra hihihi)

13.fallen in front of someone you thought to be
quite good looking? Di pa nangyari
14.gone skinny-dipping?
ano to? Sori naku wala sa bokabularyo ko

15.gotten in a car wreck where you are the driver?
dehins pa. wala akong kotse di rin marunong magdrive

16.started laughing really hard so you just spit out
what you had in your mouth cause you
couldn’t swallow?oo

17.swallow a bug?
lamok hahaha

18.If you won the lottery what would you do with
your, let’s say, 18 million dollars?

Bibigyan ko ng pera mama ko. Mag-oorganize ako ng nationalistic livelihood trainings para sa mga mahihirap, ipare-revise ko ang mga elem at hi school books, ipapatrain ko ang mga history teacher natin, tutulong ako sa mga alternative learning classes, mamumudmod ng pills at condom at family planning kits
19.get five piercings or five tattoos?
~ five piercings

20. be stranded on an island with a clueless hottie
or someone gross with survival training?
someone gross with survival training
21.have wheels instead of legs or wings instead of
arms?
wings aanhin pa ang wheels kung me wings?

22.change your past or know your future?
~ change my past

23.be normal and ignored or brilliant and disliked?
normal and ignored

24.have a boy/girl friend or a sweet car?
anong sweet car? Weird naman

25.Yummy food you make?
naku wala

26.Is nipples a very funny word?
hindi a what’s so funny about a baody part’s name?

27. wanna go to

Northwestern

University

?
san to?
28.if you had to go live in borneo for the rest of your
life and you could take one
person on this earth,who would you take?
ej

29. Would your bf/gf be a smoker?
he is one.